Bu haftasonu eşimle evliliğimizin ilk yıldönümü.. Henüz 31 gün önce doğum yapmış bir anne olarak bebeğimle sürekli bir arada olmak zorundayım, doğduğundan beri tek başıma dışarı hiç çıkamadım. Plansız bir gebelik olduğundan ilk yıldönümümüzün böyle geçeceği hiç aklıma gelmezdi, hep bu günü heyecanla bekleyip güzel hayaller kurmuştum. Şimdi üstümde tüm gün çıkaramadığım pijamalarım, değişip deforme olmuş bedenim, üzerime olmayan kıyafetler ve kucağımda sürekli ilgi besleyen bir bebek var. Sanki hiçbir şeyin artık anlamı kalmamış gibi ve ben de tüm hevesim kursağımda kalmış hissediyorum. Geçen sene bu günlerde mutluluktan havalarda uçuyorken şimdi böyle olmak beni çok üzüyor