Acemi annelik

anonimbus

28 yaşımdayım ilk anne oluşum daha birkaç günlük bebeğim ama her şeye yetişemiyorum. Biliyorum yetişmek zorunda değilim aksine eşim annem kayınvalidem hep yanımda ama herkes eksik bişi gördüğünde yanlış giden bişi olduğunda gözlerini önce bana çeviriyor. Kendi annem uzun zamandır bir bebekle ilgilenmediği için o da benim gibi acemi anne sayılır beraber bişiler yapmaya çalışıyoruz. Eşimin annesiyle aram çok güzel ama bebek doğduğundan beri tuhaflaştı yakın zamanda bir bebekle de ilgilendi aylarca ama bana geldiğinde hiç müdahale etmiyor aksine eksiklerimizi bana söylemek yerine önce eşime iletiyor. Bebekte sararma olmamasına rağmen sararmış dedi bir kere biberon verdim diye dünyası yıkılmış gibi davrandı sanki ben çabalamıyormuşum gibi. Göbek deliğinin etrafı ben emzirdiğim sırada tahriş olmuş altını açarken gördü dikkat etmemiz lazım göbek bağı çok önemli bu dün de böyleydi falan dedi hayır geceden beri kaç defa açtım değildi dedim hayır öyleydi diye ısrar ediyo gibi gibi şeyler hep. Ama yardım etmiyo dersem çarpılırım istesem bana depend bile giydirir yemeğimi gelip yapıyor ama bebek söz konusu olunca beni sevmiyor gibi davranıyor. İçimi döktüm inşallah okuyan çıkar bana bir yorum yapar günlerdir uyumadım kopuk cümleler için de özür dilerim 🥹

Gulcann0

anonimbus Eşinizin annesinin sizi sevmediğini düşündürecek bir davranışı yok bence anlattığınız kadarıyla. Aksine her şeye yardım etmesi çok güzel. Yeni bir hayata alışma süreci, lohusalık psikolojisi vs sebebiyle biraz duygusal ve alıngan olabiliyoruz bebeğimizle ilgili bir şey söylendiğinde yetersiz hissedebiliyoruz, geçecek merak etmeyin şuan çok yeni 🙏🏼

anonimbus

📌