10 yaşında bir çocuğum var, çeşitli sebeplerle 2. Çocuğu düşünmedim. Maddi manevi 2. Çocuğa yetemezdim, o yüzden yapmamayı tercih ettim. Sonra şartlar değişti, çocuğum büyüdü eşim zaten hep çok istiyordu 2. Çocuğu. Kendimi epey yokladım bu kararı almadan önce. Bukadar rahata alıştıktan sonra yeniden aynı yollardan geçebilirmiyim diye.
Gezdim, tozdum, çok arkadaşlıklar, komşuluklar yaptım sonra insanların iki yüzlülüğü yapmacıklığı o bu derken son 1 yıldır kabuğuma çekilmiştim. Az ve öz birkaç arkadaşımla görüşüyorum akrabalardan biraz uzaklaşma kararı almıştım. Sosyalleşme olarakta öyle gece hayatımız vs yok nereye gidiyorsak çocuğumuzla gideriz çalışmıyorum da, ilk çocuğum 5. Sınıfa gidiyor artık baya kendini kurtardı tel çocuk bakıyormuş gibi olurum, yani bi bebeğin bana engel olacağı bi hayatım zaten yok evdeyim çeşitli hobilerle ilgileniyorum oturur bebeğimle ilgilenirim, yaşımda 34 yaptın yaptın diyerek cesaret ettim. Şuan bebeğim 4 aylık ama ben mental olarak bir türlü toparlanamadım. Kendime ne iyi gelirse onu yapmaya çalışıyorum, Normalde çok titiz bir insanım, şuan pis olmayacak günü kurtaracak kadar işimi yapıyorum genel temizlik için yardımcı alıyorum. Kendime vakit ayırırsam kendime bakarsam iyi hissederim diyorum olmuyor. Sanki şunu yaparsam iyi gelecek diyorum yapıyorum ama sadece anlık iyi geliyor. Sonra hem fiziksel bir çöküntü, yorgunluk halsizlik hem mental olarak bi mutsuzluk depresif bi ruh hali.
‘’ şuan küçük bebeğin olmasa ne yapıyor olurdun’’ diye soruyorum kendime farklı bişey yapıyor olmazdım yine evde olurdum. O zaman neden toparlanamıyorum neden depresifim. Kendine bakmayı seven bi kadınım, çok kilo aldım sanki kilo versem giyinsem süslensem herşey düzelecek. Diyetisyene gidiyorum onun içinde bi adım attım.
İnsanların söylemleri çok rahatsız edici.
Zaten etrafımdaki insanları epey elemiştim, görüştüğüm kişilerden biri bi akşam otururken açtığım pış pış sesinden kafasının kaldırmadığını söyledi mesela. Ki çocuğum o sıra gayet sakin duruyordu. Bu insan yarın emekleyince daha çok rahatsız olacak o günden sonra bidaha gitmedim mesela kendisine.
Kimseyle görüşmemeyi tercih ediyorum ama olduda görüştün; insanlar sürekli “bunlar daha iyi günlerin “ modunda. Yada işte çok ara verdin şimdi zor geliyor dimi tarzında yorumlar.
Çok etkileniyorum, çok sorguluyorum. Kendimi telkin etmek adına hatırlatıyorum; “ sen zaten çok sosyal bi insan değildin, hayatında değişen bişey olmadı “ diyorum ama değişik bir ruh hali içindeyim.
Herşeyi bi kenara bırak, eşim çok çok çok istiyordu zaten. Sadece bu bile yeterli bi sebep aslında.
“Keşke daha önce yapsaydınız ara verdiğiniz için bukadar zorlanıyorsun” diyenler olabilir öyle bi seçeneğim yoktu ya hiç ikinciyi yapmicaktım yada en uygun zaman buydu. Daha önce yapsam tımarhanelik olurdum kesin.
Neden bu postu açtım, duygu karmaşası içindeyim, planlı bi gebelikti, çok isteyerek oldu, ama ruh halim neden böyle, çocuklarımı da bebeğimi de çok seviyorum tabiki. Onlarla mutlu neşeli vakit geçirmek istiyorum ama enerjim sıfır. Ne yapsam iyi olurum diye sorguluyorum sürekli.