19 aylık erkek ve yaklaşık 3 aydır inanılmaz zor bir çocuk oldu bambaşka bir kişiliğe büründü doğduğundan beri hep sakinliğiyle uysallığıyla maşallah denirdi ama 3 aydır 2 yaş krizleri mi artım bilemiyorum eşimde çok destek ama ben psikolojik anlamda çok yoruldum eşim yokken haftanın 2-3 günü il dışında oluyor çok sevgi dolu bana karşı öper sarılır oynar annem der sarılır sürekli kucak kucak kucağayızdır ama babası evde olunca herşey değişiyor bana vuruyor asla yanıma gelmiyor elimden bile tutmuyor uyumak istemiyor biraz önce öyle bir vurdu ki çok içime oturdu babası maalesef herşeye tamam diyen babalardan benim sözümün üstüne demez ama herşeye okey der bu yüzden babası evdeyken kötü polis ben oluyorum maalesef ve ister istemez sesim yükseliyor bazen çok vicdan azabı çekiyorum elbette ama eşim hiç o role girmiyor bu yüzden de bebeğimle aramdaki bağın zarar gördüğünü hissediyorum ben ona kızdığım için o da bana sinirleniyor sanırım ama birinin kurallar koyması sınırları belirlemesi gerekiyor bu ben olmak istemiyorum çocuğumla iletişimim zarar görüyor böyle olunca napıcam bilmiyorum şuan yanımda yatıyor ben ağlıyarak yazıyorum babasına çok düşkün o yokken hiç aramaz telefonda bile konuşmaz bakmaz ama o olunca beni unutuyor görmek bile istemiyor ayrılık kaygısı veya özlem değil adamın 2-3 ay evde durduğu da oldu yine aynı napıcam nasıl toparlayacağım bilmiyorum