Huzursuzluk vesvese

ankaraankara

Kızlar kısaca özetleyecek olursam şöyle bir durumum var ;
Oğlum doğduktan 3 gün sonra sariliktan dolayı hastaneye yattık yanıma refakatçi almadılar . O gün oğlum hiç durmadı hiç uyumadı emmedi sürekli ağladı gece 4 gibi ağlayarak eşimi çağırdım ve o yanıma geldi titredim ağladım durdum sürekli . O gün bu gündür çocuğum normal evde dursa bile içten içe çocuk durmayacak aglacak bişey isteyecek ağlayacak diye diye kendimi yiyip bitiriyorum vesvese mıdır nedir bilmiyorum. İçim inanilmaz huzursuz mutsuzum çocukla yalnız kalmak işkence gibi geliyor. Bir ara yener gibi oluyorum sonra tekrar başlıyor. Başka yaşadığım sorunlarda eklenince kafayı yiyecek gibi oluyorum. Daha önce psikiyatriye gittim ilaç kullandım ama çok kilo aldım şimdi gitsem n’olacak bilmiyorum. Yaşayan var mı sürekli içimden kötü şeyler gelecek olacak diye düşünüyorum napabilirim

ankaraankara

ankaraankara eşim hocaya da gidelim diyor muska tarzı bişey var mı diye ben inanamıyorum ama enerjim çok düşük bir insanım üstümde ağırlık var sanki

zynprvlfsn

ankaraankara Lohusa sendromu yaşamışsın, benim 3.bebeğim ve yakında 1 yaşına girecek arada bazen yine yaşıyorum bunları. Şu an mesala açtım bir şarkı , aldım çayımı kendimi rahatlatmaya çalışıyorum… İyi gelir diye düşünüyorsan ve para tüccarı değilse git hocaya ( ben çok korkuyorum hocadan vs ) ben hiç gitmedim hocaya vs.

Pirasalipuding

ankaraankara Canım çok normal bir durum bu, benzer şeyleri yaşayan çok kişi var. O ilk hastane deneyimi sende iz bırakmış gibi, o yüzden hâlâ içinde o huzursuzluk var. Sürekli kötü bir şey olacakmış gibi hissetmen, çocuğun durmasa bile içten içe tedirgin olman anksiyeteye benziyor. Geçici bir dönem olabilir ama destek almak da kötü bir şey değil. İlaçların yan etkisi varsa doktorla konuşulup değiştirilebilir.

birmoms

ankaraankara bende yaşadım ara ara iyi hissetsemde hala yaşıyorum. Suan 7 aylık yogunbakım sürecimiz oldu 2 hafta daha sonrasında da kontroller vs devam ediyor. İlk 4 ay kabus gibiydi kolik sancıları ağlamalar uykusuzluklar tek başına kalma düşüncesi beni yer bitirirdi. Annem bir gün gelmese arar çağırırdım bir şey olacak diye. Şimdilerde biraz daha iyiyim ama ne yalan söyleyeyim birinin olduğunu bilmek hiç bir şey yapmasa bile iyi hissettiriyor

irmhzl

ankaraankara kendi kendinizi oluyun en guzel okunma budur bide muska mi tam bilmiyorum bitsnesine bakin peygamber efendimizin sevmedifi iş simdi ismini hayirlayamadim

ankaraankara

zynprvlfsn 3 yıl oldu ama geçmesi lazım değil miydi ya . Gideceğimiz hoca para almıyor ama bilmiyorum ben hocalara inanmam pekte yine de muska büyü var derler bilemeidm ya

fyztt

Bende bebeğim 7 günlükkten sarılıktan yattık yavrumu yoğunbakıma aldılar bende tek başıma kaldım ailem eşim dahil başka bir ilçedelerdi saat başı süt sağıp götürüyordum gösterirler bebeğimi diye öyle çaresizdi ki küvezde değeri çok yüksekti doktorlar da korkuttu neyse taburcu olduk eve geldik ama çocuğumu kimseye vermedim annemler 15 gün kaldı en fazla yanımda her şeyi üstlendim sanki birine versem başına bir şey gelecek sandım öyle böyle geçti zaman şimdi kızım 3 ay 10 günlük yavaş yavaş geçiyor korkularım Allah’a dua edin elinizden geleni yapın koruyun kollayın geri kalan mevlamın istediği şekilde oluyor kendimizi çok yıpratınca bebek dahil herkes geriliyor duygularınızı yaşayın bastırmayın ama geçecek emin olun siz iyi olun ki bebeğiniz iyi olsun

patlakprezervatif

Bebeğim 3 günlükken sarılıktan yoğun bakımda yatmıştı. Sütte problem yaşadım. 3000 Gr doğan bebek dört günde 2500 Gr oldu. Üzerine bir de egzama derdi çıktı. Çocuk elimde ölecek zannettim. Kendime kahrettim. O kadar çok sıkmıştım ki kendimi bebeğimin kilo aldığını fark ettiğimde sağlık ocağında zırıl zırıl ağladım. Sonra mı egzaması geçti şimdi nemlendirici krem sürüyorum. 5ay 1haftalık sağlıklı bir bebek ile günümü gün ediyorum. Geçmez sanıyoruz öyle bir geçiyor ki geçen zamanı fark etmiyoruz

burcokovski

Merhabalar canım benim oğlum da sarılıktan dolayı 2 aylıkken hastanede yattı.Bende çıktığımda iyi hissetmiyordum kendimi.Biz de Ankara’da yaşıyoruz.Özellikle geceleri eşim nöbetçiyken bebekle yalnız kaldığımda hastanede gibi hissederdim.Ama sonradan kendi kendime şunu telkin ettim.Şu an evdeyim çayımı içebilirim,istediğim yemeği hazırlayabilirim kimseye sormam gereken bir şey yok.O dönemde sık sık anneme gittim ama birileriyle konuşabileyim diye içime kapanmak istemedim ama evde de rahattım.Sadece misafir kabul etmedim toparlanana kadar.Hiçbir şey olmayacak sen hastane sürecini atlatmışsın bundan sonra her şey daha kolay olacak.

ankaraankara ankaraankara