Şu “bebek bu tabi ki öyle olacak, tabi ki bakacaksın, şikayet etme şöyle şükret böyle geçecek aman abartma vs vs” diyen insanlar artık bir susabilir mi?? Tamam anladık bebek sahibi olmanın olayı bu, ama 24 günlük bir anne olarak eski günlere, eski bedenime, eski benliğime, en basitinden apartmanın kapısından özgürce kafan rahat hiçbir şey hesaplamadan çıkıp gitmeye olan özlemi, üstüne üstlük depresyon halini ve o yorucu düşünceleri kaldırmak kolay değil. Yorgun, uykusuz ve o kadar farklı bir hayat, sorumluluk geliyor ki buna alışmak kadar şikayet etmek de çok normal. Geçecekmiş gibi gelmiyor, her şey bitmiş eskisi gibi olamayacaksın gibi görünüyor bu psikoloji bambaşka. Ben bu fikre günler geçse de alışamıyorum, artık saatleri günleri sayıyorum ama hiçbir şey işe yaramıyor. O yüzden, yalnız değilsin..