Bebeğimi 38 hafta 3 günken, sezaryenle dünyaya getirdim. Kafa yapısı önde olduğu için planlanan tarihten bir gün önce eşime şöyle demiştim: “Eğer bana bir şey olursa, sakın evladımı kimseye ezdirme. Hem annesi, hem babası ol. Gözümü arkada bırakma.”Tam 15 buçuk ay geçti… Kucağına aldığımda, “Allah’ım, ben şimdi doğdum sana, hamdolsun,” dedim. Mememi tutsun diye, o acıları, o zorlukları, saatlerce koridorda yürümeyi, sallamayı, zıplamayı, yorulmayı hepsini geride bıraktım. Ve sonunda, o güzel bağ kurma anına ulaştım.
Şimdi ise sona geldik… İçimde çok büyük bir burukluk ve vicdan azabı var. Sanki bebeğim çok üzülecek, çok yıpranacak diye düşünüyorum. Ama sonra kendi kendime diyorum ki; “5 yaşına gelip hala emen bir bebek çocuk yok.”Gece sık sık uyanmaları, oturduğumda, yattığımda sürekli memede olma isteği, ikimizi de çok yıprattı. Bu yüzden artık sona vermek zorundayım.O memedeyken yaşadığımız o güzel anlar, gözlerinin derin nefes alıp sakinleştiği anlar hepsi geride kalıyor ve biz büyüyoruz. Hem yeniden doğacak gibi hissediyorum, hem de bu kadar kaygılı olmam anneliğin deliliğini gösteriyor.
Kalbim dolu, gözlerim yaşlı… Her anne böyle hissediyor mu bilmiyorum ama ben bebeğimi emzirmeyi hep çok özleyeceğim. Çünkü bir daha asla böyle bir bebek olmayacak; memeden sonra büyüyecek. 🥲
Biraz uzun oldu ama duygularımı paylaşmak istedim 🙏🏻