O kadar yorgun o kadar bıkkınım ki. Ne hayat enerjim kaldı ne bişey. Oğlum 3 yaşında ve o kadar sınır kural tanımaz o kadar hayırdan anlamayan bir çocuk ki, aslında öyle de büyütmedik elimizden geldiğince hayıra hayır dedik asla şımartmadık otoritemizi bekli etmeye çalıştık gereken yerlerde. Asla hayır demekten yapmadan anlamıyor. Size yemin ederim duvara yapma hayır diyin anlar ama benimki anlamıyor. Bağırıyorum da olmuyor, tatlı dille de anlatıyorum olmuyor sürekli gülüyor ben anlatırken veya sinir krizi geçirirken. Son 1 aya kadar oğluma aşıktım, hala da öyleyim sevgimden bir şey eksik değil ama ben eski ben değilim. Evet seviyorum ama içim soğuk sanki oğluma karşı çünkü o kadar yaramaz ve laftan anlamaz bir haldeki. Sabahtan geceye kadar 5 dakika oturmayan, sürekli ağlayan sürekli bişey isteyen, her hayır dediğiniz şeyini inadına yapan bir 3 yaş erkek çocuğu. Çok üzülüyorum böyle hissetiğim için ama artık ne onunla ilgilenmek ne de yalnız kalmak istiyorum. Sabah olunca üzülüyorum eşim işe gidicek ve biz baş başa kalıcaz lanet olsun gene gün başlıyor diye. Günler resmen bana eziyet oldu. Anneliğim değişti sabır ve tahammülüm kesinlikle yok tepkilerim çok sertleşti. Kendimi geçtim o da zarar görecek bu tepkilerime. Gerçi korkmuyorda kahkaha atıyor. Bu hissettiklerim normal mi yoksa ben mi delirdim tedavi göreyim mi?