16 aylık oğlum bir bana mızmız ne hikmetse..
Babasıyla oynuyor beni görmesin sesimi duymasın aşırı mızmızlanıyor anlıyorum anneyim elbette nazı geçecek ama…
Birde biriyle dertleşmeye kalksam çok öabuk geçiyor o günler kıymet bil vs. Hep aynı cümleler.
Kardeşim ben zaten kıyket biliyorum ama sürekli mızmızlanırken nasıl tat çıkarabilirim?
Yepyeni bir dünya keşif yapayım derken sürekli bir zarar kendine verecek korkusuyla olmak kolay değil. Gelecek günler beni daha da korkutuyor. Önümde zor bir kış var farkındayım.
Bir yanım büyüyor diye çok hüzünlü bir yanımda dur büyüsünde oyunun gezmenin yeme içmenin(beraber yani) tadı gelsin diyor.
Allah hepimizin evladına sağlıklı mutlu huzurlu iştahlı ve uykulu günler nasip eylesin…