Kızım 11 aylıkken babası işten çıktı gece geç uyuyordu diş zamanı vs derken belgesel şu bu diye ekran açıp tiktoktan gülen ağlayan bebekleri izletmeye geldi konu ve 1 buçuk yaşinda bildikçe isteme sıklığı çoğaldı açmazsa ağlıyor eşimde ağlamasın diye açıyor. Detay anlatıyorum ; benimleyken asla istemiyor bazen ali babanın çiftliği diyor onada yarım yamalak, akşama kadar oynuyor geziyoruz boya yapıyoruz kitap okuyoruz iş yapıyoruz bazen bırakıyorum ki sıkılıp üretmeyi de öğrensin , babası gelir gelmez bebik diyor aç diyor yani 1-2 izin veriyorum ama 4-5 olunca kavga çıkıyor. Az önce bi kriz yaşandı ağladı uyandı terlemiş sıcak köpek dişleri çıkıyor , o kadar içli ağliyor ki belli derdi var telefony görünce de eşim aç ağlamasın dedi, odaya getirdim sevdiği şarkıyı söyledim oyuncağını verdim kepçeye gülüyor onu anlattım avundu uyudu. Ben ekrana kariı değilim denge kurulursa eğlenceli hale gelebilir bence izleyene izletene eleştirim yok saygım sonsuz çünkü tek başına büyütmek çok zor. Ben sadece herşeyi yaşinda yaşasın istiyorum şimdi döksün saçsın düşsün ağlasın kırsın çünkü sütlü bir bebek.. O kadar çaba sarf ediyorum ki onu unutsun bişeyler öğrensin becersin bazen beceremesinde ama yaşasin şu anını doyasıya çok küçük. Her ağladığında çözüm o sunulmamalı çünkü bebek her türlü derdi olabilir, avutmalıyız avunmayı öğretmeliyiz bazen ağlaması gerektiğini de bilmeli onu da güzel görmeli. Ben bu kadar mücadeleden sonra bu konuyu kendim için kapatıyorum elimden geleni yapmaya devam edeceğim ama bakıyor diye kendimi kötü hissetmeyeceğim. Duyarlı bi çocuk.. Fark edecek biliyorum.