Çok evhamlı ve endişeli bir anneyim

224566

İçimi dökmek istiyorum çünkü bu platformda bir sürü anne var muhtemelen pek çoğu da benimle aynı durumda. Ben üç ay önce anne oldum ilk çocuğa dolayısıyla acemiliğim çok fazla var ailemden de uzakta yaşıyorum tek başıma bakıyorum eşimle beraber o yüzden sürekli sorabileceğim yanımda bana destek olacak kimse de çok yok. Bir tek ben mi böyleyim bilmiyorum rahat değilim nasıl tarif etsem mesela bir taneye yakın akrabamız var o da doğum yaptı ama o gezmesine bakıyor çocuğa benim kadar evhamlı panik bir halde yaklaştığını görmedim mesela aşı aşı günü saat başı ateşini kontrol ediyorum hatta yarım saat 10 dakikada 1 Ay öyle olursa ay böyle olursa … sonra kendi kendime diyorum ki her şeyi kontrol altına alamazsın olacağın önüne de geçemezsin ama sürekli bir durumla karşılaştığında maalesef o panik halim o endişeli halim beynimi ve vücudumu ele geçirmiş durumda oluyor. Bununla nasıl baş ederim bilmiyorum iyi bir şey değil kendime çok zarar veriyorum bebeğime çok zarar veriyorum dolaylı olarak çünkü karşısında rahat huzurlu bir anne yok ister istemez bebek bunu hisseder

leylaaksuu

224566 merhaba bende tıpkı anlattığınız gibiydim herkes bana hasta olucaksın iyi değilsin biraz rahat ol diyordu günlerce uyumadım ben uyuyunca bebeğime bişey olur diye şu an 6 aylık olmak üzere zamanla azaldı kendiliğinden hala bazı konularda evhamlıyım ama ilk 3 ay gerçekten psikopat gibiydim hep öyle kalacağım sanmıştım ama inanın çok ağır geliyor artık biraz salıyorsunuz istemeden

One-life

224566 kızımı bu şekilde büyüttüm tecrübesizlikten oluyo hepsi. İlk olunca fazla korumacı davranılıyor. Ama çocuğuma çok zarar verdiğimi düşünüyorum 16 yaşında sosyal anksiyetesi var insan ilişkileri çok zayıf çok evhamlı zarar görme korkusu çok yoğun. Okula alışamadı psikolojik destek aldık benden hiç ayrılmak istemedi .Yapmayın. Tedbir iyidir ama fazlası zarar.

elifkesim

224566 anne olmadan önce de okb liydim doğumdan sonra daha çok arttı hatta o kadar abarttım ki korkunç huzursuz hissettirmeye başladı özellikle dediğiniz gibi ilk zamanlar çok zordu eşimi bile o kadar çok uyarıyordum ki sanki onun da çocuğu değilmiş gibi ama sağolasın rahatsızlığımı bildiğinden üzerime gelmedi idare etti beni. Ben okb videoları izleyerek yeniden toparlandım sizinki öyle mi bilmiyorum ama takıntılı olmak çok zor. Bir kez akışa bırakmayı başarırsanız gerisi gelir

ikimelekannesi_

224566 ilk çocuk öyle maalesef hiç unutmam 2. Ay aşısı olduk ateşi çıkarsa bilmem ne olursa getir dediler size yemin ederim yüz kere ateşi çıkarsa nasıl anlarım diye sordum çünkü bilmiyordum o üç gün ateş ölçerle gezdim sonra zamanla alıştım mesele ilk kızım iki yaşına gelene kadar da her ateşi çıktığında hemen hastaneye gittim ama bende büyüdüm o arada artık daha tecrübeliyim ve korkmuyorum sakinleştim 3. Çocuğa gebeyim hepsi geçiyor hatta mecbur kalmadıkça hastaneye gitmiyorsunuz sizde alışacaksınız rahat olun 😇

aza754

Ben de böyleyim maalesef 1 yaşında kızım var ağzına bir şey mi attı ki neden öksürdü kulağını neden kaşıdı acaba vs vs diye sürekli düşünmekten evham yapmaktan kafayı yiyecek gibi oluyorum bazen

ozlm1234

Tabi ki annelik insanı çok fazla evhamlı yapabilir sürekli düşündürtebilir ama çocuk doğmadan önce de böyle miydiniz yani yapınız böyleyse çocuk olunca ekstradan evhamlı olmuş olabilirsiniz. Benim de ilk çocuğum ama çocuk doğmadan önce de hiç panik ve evhamlı biri değildim hala öyleyim soğukkanlıyım hiç panik yapmıyorum. Tabi ki anneyiz aylarca bedenimizde büyüttük doğum sancısı, sezeryan ameliyatı derken aşırı bir korumaci tavir sergilememiz gayet normal. Aşırı rahat olmak da iyi değil aşırı evhamlı panik olmak da dengeyi bulursanız siz de rahat edersiniz bebişiniz de🫶

eda3525

Bende birkaç ay öncesine kadar öyleydim kızımın her hareketinden saçma sapan bir şey buluyordum niye agulamadi niye dönmedi buradaki annelerden okuyordum aynı aydaki bebekleri bağırıp çığlık atıyormuş niye çığlık atmadı niye onu bunu yaptı veya yapmadı bu şekilde günleri kendime zehir ettim. Bir gün ablama dedim ablam ne kadar kötü düşünürsen o kadar seni bulur iyi düşün iyi olsun dedi gerçekten o günden sonra her şeyi oluruna bıraktım iyi düşündüm bir seyleri takmamaya çalıştım baktım ki kızım birkaç gün sonra aguladı da döndü de seste çıkardı şuan çığlık atıyor bu haline çok gülüyoruz ve ben sadece günleri kendime zehir ettigimle kaldım. Size tavsiyem rahat olun ve oluruna bırakın 🌸

tugcedefne5561

224566 Ay cidden kendimi okudum yazdıklarında. Bende gayet evhamlıyım zaten 2 sene bebeğimi bekledim eğer olmasaydı aşılama tüp bebek vs olacaktı mucizem benim. Doğduğunda da benden aldılar enfeksiyon çıktığı için 1 hafta yoğun bakımda yattı orda da perişan oldum. Ağlamasına bile kıyamıyorum ağlatmamaya çalışıyorum. Gurbetteyim yalnız başıma kızımı büyütüyorum. Bayrama memlekete gideceğiz. Eşimin ailesi hasta olmuş aklım gidiyor bebeğime geçer de hasta olur diye sırf bu yüzden gitmek bile istemiyorum. Ama bir yandan da çok bunaldım. Bende çıkmazdayım bebeğim daha 2,5 aylık😕

DevosMom

224566 zamanla daha da artmaması için bence bebeğiniz küçükken psikolojik destek alın. Evet evham yapabilirsiniz tabii ki çok doğal ama bu kadarı biraz fazla.

012530

Maalesef ben de öyleyim bebeğim 16 aylık her hareketinde şüphe duyuyorum sürekli doktora gidip sormak istiyorum kendimi rahatlatamıyorum uykusunda sürekli nefes alıyormu diye kontrol ediyorum kendimi çok yıpratıyorum parka gidiyoruz düşecek birşey olacak korkusundan onu rahat bırakamıyorum eğlenmesine engel oluyorum belkide ama elimde değil yapamıyorum bugün yüz üstü düştü dişi dudağını kesti çok ağladı o kadar huzursuzum ki canı yandığı için kendimi çok kötü yetersiz hissediyorum halbuki böyle böyle büyüyecekler rabbim hepimizin evladına sağlıklı uzun ömürler versin 💕

birerkekbirkizannesii

224566 ilk çocuğum 2.5 aylıkken solunum yolu enfeksiyon sebebıyle vefat etti, suan 5,5 aylık bı kızım var daha en yakınlarımız dışında kımseyle gorusmedım korkuma bugün esımın yıgenlerı geldı dıye kavga ettım mesela ya hastalık bulaşırsa falan dıye artık bır hafta öksürük sayar dururum bayram gelıyor artık kızımı görecekler resmen günler geçmiyor bı an evvel bıtsın ıstıyorum bayram

pantenkelebek

224566 bende böyleyim aşamıyorum asla olmuyor. 18 aylık düşe kalka buyuyecek ama ben onun hiç düşmesini istemiyorum toprakla bile oynamasına dayanamıyorum kedilere köpeklere dokunsun istemiyorum hatta kayinpederimin keçileri var çocuk dokunmak istiyor ben elini cekistiriyorum hep zarar gelecek mikrop kapacak hastalanacak diye düşünüyorum hep kendimize zarar görümcem rahattır mesela bu konularda kedileri de kucaklar keçileri de ben yapamıyorum

srnayb

Bende böyleyim doğum yaptıktan sonra farklı bir insana dönüştüm sanki. Çocuğun aşılarına bile eşim giriyor. Sünnet olduğu gün o kadar ağladım ki sütüm kesilecek sandım o derece. Ağlamasını duymaya dayanamıyorum. Kendime sürekli çocuğun hasta değil Allah’a şükür sağlıklı ve yanında diye söylememe rağmen iş uygulamaya gelince olmuyor maalesef 🤦🏻‍♀️ bebeğimi biri kucağına aldığında bile rahat edemiyorum. Herkes bebeği sevilsin ister ama ben ya mikrop kaparsa diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Doğduğundan beri tüm bakımını da kendim üstlendim kimseye vermek istemiyorum,eşime doğru yaptığı şeyler de bile sanki çocuk onun da değilmiş gibi uyarı yapıyorum sürekli. Yanlış olduğunu biliyorum ama elimde değil. Benden başka biri ona en iyi şekilde bakamazmış gibi geliyor. Bebeğim 4 aylık, 4 aydır o kadar yorgun ve bitkinim ki bu düşünceler de etki ediyor eminim. Eşime söylüyorum ben Okb olmuş olabilirim diyorum hatta 🤦🏻‍♀️

cikolatahurma

224566 daha yenisin böyle şeyler düşünmen normal ben her dakika nefesini dinlerdim sonra zmanala bu durum geçti sen de havalar güzel al çocuğunu gez dolaş bu durumu daha rahat atlatırsın

kirazmevsimi_

224566 sanırim ilk anneligin kanında var bu psikopatlık 😀 bende tıpkı aynı dediginiz gibiydim hatta brlki dahafa fazlasida diyebilirim. 3 ay yada 5 ay çok paniktim ne dısari cikmak isterdim ne de bir yere gitmek. Benegimle evde kendimi yedim bitirdim. Sürekli sacma sapan dusunceler takintilar artik kendime bir dur dedim ve sonra disarida vakit gecirdim aileme gittim geldkm onlarla bir sure kaldim ve oh be dunya varmis dedim. Kendinize eziyet etmeyin birakin akışına her şeyi inanın bu şekilde her şey dahada zorlasiyor.

hafizevr

224566 bende anlattığınız gibiydim hala takıntılı olduğum konular var ama zamanla geçiyor. Şuan bebeğim 7 aylık kendimi daha rahat hissediyorum. Alışıyorsun tecrübe ediniyorsun. Merak etme bebek büyüdükçe senin korkularında azalıyor. Bitmesi mümkün değil zaten ama minimalize tutmaya çalışmalısın. Endişe karamsarlık anı yaşamaya engel oluyor. O aylarda normal💖☺️

ruzqarqulu

224566 ilk çocukta ben de öyleydim. Pamuklara sarıyordum derler ya ☺️ ama kızım en ufak şeyde hastalanır hâlâ . Şimdi ikizlerim var 2 aylık oldular . Desteksiz bakıyorum. Daha rahat davranıyorum. Bazen emzikleri dahi karışıyor. Yakınımda hangi emzik varsa onu vermek zorunda kalıyorum. Her gün dışarıya çıkarmaya çalışıyorum. Rüzgar çarpar hasta olur gibi tedirginlik yaşamıyorum. Her şeye alışsınlar istiyorum. Annelik çok yorucu bir süreç . Kolaylaştırmaya çalışın. Allah kolaylık versin. 🍀

parsingoo

Ben de böyleyim ve maalesef eşimde böyle ama en azından benden daha cesaretli.. Aşı yaptırırken bile yanında duramıyorum , kimse kucağına almasın istiyorum sanki alan kişi bebeğe mikrop bulaştıracak ya da yanlışlıkla yere düşürecek gibi hissediyorum. Bebeği birine bırakıp markete bile gidemiyorum . Sürekli ateşini ölçüyorum , her ağladığında kafamda senaryolar kuruyorum ve kurduğum senaryolar sanki gerçekmiş gibi ağlıyorum 😞