Lohusa depresyonu

dmk34

4 aylık bir bebeğim var. İlk 40 gün annem benimle kaldı. Sonra 3.aya kadar ben annemlerde kaldım. Evime döndüm. Kayınvalidem alt katta. Sabah kalkınca oraya iniyorum. Kahvaltı yemek vs kayınvalidem yapıyo. Bazen de bebekle ilgileniyo. Evde nerdeyse hiç iş yapmam zaten ev pek kirlenmiyo. Çok kirlenirse birini tutuyoruz. Diğer türlü de hafta sonu eşimle beraber yapıyoruz. Yani kısaca her anlamda destekleniyorum. Altımda araba var istediğim yere gidebiliyorum. Eşim asla karışmaz. Ama ben inanılmaz mutsuz hissediyorum. İçimde kapkata bir bulut var gibi. Yeni güne uyanacak gücü bulamıyorum. Depresyona girdiğimin farkındayım. Çünkü daha önce de majör depresyon yaşadım ve 6 ay tedavi gördüm. Bu hissi tanıyorum ve bu histen çok da korkuyorum. Emzirdiğim için antidepresan da kullanamam. Ne zaman adapte olucam hiç bilmiyorum. Dün belki saatlerce ağladım. Çok zor bu duyguyla baş etmek.

aysebb

dmk34 Yani bu zamana kadar adapte olmuş olmanız lazımdı olurdunuz aslında yani ama hiç yalnız kalmamışsınız buna fırsat olmamış gibi görünüyor. Kendi evinizde kendi düzeninizde olmak istemiyor musunuz ? Yalnız kalkmak mı istemiyorsunuz veya ?

hasmelad

dmk34 18 günlükten beri yalnız bakıyorum
Eşim tabiki destekçi ama
Gurbetteyim ve arkadaş akraba açısından da çok eksiğim
Komşu edindim çok şükür tüm çabamla

Depresyona girer gibi olup giremeden çıktım:)
Kızım
Eşim
Ev işleri
Fırsat kalmadı:)
Nacizane tavsiyem
Evinde ol
Aile ol
Destek al
Kayınvaliden gelsin ,sana alan açsın ama yemeğini pişir
Eşinle yawrunla bir sofrada ol
Bak nasıl iyi gelecek

patlakprezervatif

dmk34 geçen hafta psikolojik destek almak için psikiyatriste gittim ilaç yazmak istedi ben kabul etmedim. 4 aylık bebeğim. Bebeğimle birlikte gittik emziriyorum biliyor söyledim. İsterseniz görüşün