Artık kendimi tükenmiş hissediyorum. Bebeğim 1 ay 22 günlük ve uyanıkken nerdeyse ağlamadığı dakika yok. Uyuyor uyanıyor daha gözünü açarken ıkınıp ağlamaya başlıyor mama içiyor mamasını içerken ıkınıp ağlamaya başlıyor. Ikındıkça reflüsü tetikleniyor muhtemelen boğazı yanıyor bu sefer ona ağlamaya başlıyor. Tam diyorum sakin şu anda bakıyorum yüzüne konuşmaya çalışıyorum suratıma bakıp çığlık atıp ağlamaya başlıyor. Gerçekten o kadar çaresiz hissediyorum ki kendimi… Birkaç saat önce mama içirirken yine bol bol gaz çıkarttı sonra ağlamaya başladı hem ağlamak hem mama içmek istiyor ağlıyor boğazına mama kaçmasın diye biberonu çekiyorum bu sefer biberonu çektim diye ağlıyor. Böyle ağlarken bi anda katıldı hafifçe yüzüne üfledim düzelmedi panikledim mosmor oldu o kadar çok korktum ki… Sonra kendine geldi omzuma aldım gazını çıkartmak için ama artık kendimi tutamadım herhalde yarım saat bağıra bağıra ağlamışımdır. Resmen doğduğu günden beri içime attığım her şeye ağladım. En azından geceleri rahat uyuyor ağlamıyor diyordum birkaç gündür gece de sürekli ağlıyor. Bazen çok bunalıyorum ağlarken çok sıkılıyorum sonra da sıkıldığım için suçluluk hissediyorum şükürsüzmüşüm gibi hissediyorum. Doğduğu günden itibaren 14 gün yoğun bakımda yattı şimdi yanımda olduğu için şükretmek yerine of dediğim için bu sefer kendime kızıyorum. Biliyorum bu günler geçecek ama insanın elinden bir şey gelmemesi çaresiz hissetmesi çok zormuş…