Kızlar benim anne olmam ,oğluma kavuşmam hasretle başlamıştı.Doğar doğmaz yoğun bakıma alınmıştı.11 gün kaldı , o kadar zor günlerdi ki.11 asır gibiydi.Sadece saat 11 de bir kez görebiliyordum. Her gün sağıp sütümü götürüyordum Her gün giderken acaba doktor kötü bir şey diyecek mi diye meraktan ölüyordum.Geldiğimde ağlıyorsa acaba hep mi böyle ağlıyor der bir daha ağlardım.Hemşire bebeğiniz çok akıllı mama için sırasını usulca bekliyor demişti ,ben yine ona da ağlamıştım.Sütüm gelsin diye üzülmemeye çalışmak ay ne zor günlerdi.Sizlerin nasıl geçti ?Hiç geçmeyecek sanıyor insan o zamanlar ama çok şükür bebeğim 9 aylık ve sağlıklı.Yoğun bakımda yavrusunu bekleyen anneleri de Rabbim bir an önce sağlıkla kavuştursun.