Merhaba kızlar, ben Endüstri Mühendisiyim; hamilelik öncesi ve hamilelik dönemimde de çalışıyordum. 35+5’te erken ve acil doğum yaptım, oğlum hiç küvezde kalmadı sadece 3-4 saatlik bir solunum desteği verildi. Anne sütü alması ve her şeyiyle kendim ilgilenip büyütmek için doğumdan sonra tüm rapor ve izinlerim bittiğinde oğlum tam 5 aylıkken de işten ayrıldım yani doğumdan sonra hiç işe geri dönmedim, eşim ile ortak kararımız oldu ve buna saygı duydu. Şuan oğlum 33 aylık oldu, yani 3 yaşına girmesine 3 ay kaldı. Bende artık mesleğime geri dönüp iş hayatıma geç olmadan tekrar başlama kararı aldım ve yine eşim kararımı destekliyor. Bundan yana hiçbir sorunum yok çok şükür. Oğluma da annem kendi evimizde bakacak. Kafamda her annenin de olduğu gibi benimde birkaç soru işaretim var:
•Uyku düzeni nasıl olur? Öğlenleri uyutabilir mi annem? (Normalde çok nadirde olsa geldiğinde uyutabililiyor.) (Uyku eğitimi vermiştim, kendisi odasında uyuyor ve uyku düzeni benim için çok önemli bir nokta.)
•Çişi ve kakasında (tuvalet eğitimi bitti) bir gerileme yaşamasına sebep olacak yanlış bir hareket veya yanlış bir söz söyler mi? (Bu tarz süreçlerde çocuklarda gerileme durumu söz konusu olabiliyormuş.)
•Kendi kendine yaptığı alışkanlıklarında, annemin aşırı sevgisinden dolayı oğlumun birilerine bağımlı yaşamasına sebep olacak alışkanlınlar edindirtir mi? (Örneğin; oğlum kendi yemeğini yiyor, dur ben yedireyim anneannem diyor geldiğinde veya altını kendini çıkartıyor, dur ben giydireyim seni vs sonrasında aynılarını bizimde yapmamızı bekliyor oğlum.)
•Onunla birlikte sabah kahvaltısını kazasız şekilde fiziksel bir sorun yaşamadan yapabilir mi? (Oğlumla tek başına yemek daha önce hiç hazırlamadı, olası tehlikeleri hesaplayamıyor. Örneğin; ocak açıkken ön gözde ateşi elleyebileceği, tezgahtan bıçağı hızlıca alabileceği ya da aniden elinde kaynar su varken sarılmaya çalışması vs) (Öğlen yemeğini ben önceki günden hazırlamayı planlıyorum ama kahvaltıya maalesef müdehale edemem, akşam yemeği ve temizlik zaten yapmasını istemiyorum.)
Bunları detaylıca yazma sebebim; 33 aydır her şeyiyle oğlumun en ince detayına kadar özenle ve dikkatlica ilgilenerek büyüttüm. Eşim de hep bu şekilde düzenli ilerledi. Annem bakacağı için içim rahat ama kafamda cümlelere dökemediğim çok fazla endişe ve kaygı var. Sanırım anneliğin verdiği bir endişe, normal veya değil bilmiyorum. Annem 52 yaşında ve genç bir anneanne ama aşırı derecede dikkatsizmiş gibi hissediyorum. Söylediğim ya da uyardığım şeyleri “Unuttum, aaa doğru diyorsun, dikkat ederim.” diyip tekrarlayan bir yapısı var ve bu da ister istemez beni endişelendiriyor. Evet, ölüm yok sonunda bazı şeyler bozulacak ve düzeltilemeyecek durumlarda değil biliyorum, okul hayatında da yaşayacak ve yaşanacak bir sürü ev dışında bize uymayab şeyler de olacak biliyorum ve aslında postu açma sebebim beni anlayan ve rahatlamama yardımcı olacak deneyim, tecrübelerinizi dinlemek. “Çalışma o zaman!” Diyecekler de illaki vardır ama ben çalışmaya hazırım, sadece psikolojik olarak kabullenmem gereken durumlar var ve farkındayım. Sadece aşmam için neler yaptınız onları öğrenmek istiyorum. Saygı çerçevesinde gelen iyi ya da kötü her yoruma saygım var 🥰 Bazı şeylerde de göz görmeyince gönül de katlanır moduna da giriyorum tabi. O yüzden lütfen bana özellikle 0-3 yaş arasında kendisi tamamen bakıp çocuğuna sonrasında işe başlayan/başlayacak anneler yazabilirse her şeyi dinlemek isterim. Anlatmadığım veya atladığım bir detay var ise de yorumlarda tekrar cevaplarım. Şimdiden kıymetli zamanınızı ayırdığınız için teşekkür ederim 🙏🏻♥️🌸