Şu an gözlerim dolu dolu yazıyorum bu gönderiyi.. Çok ağır bir lohusa depresyonu, lohusayken boşanmanın eşiğinden dönme, ilk 3 ay çocuğunu benimseyemeyen bir anneydim. Gün sayıyordum ne zaman büyüyecek bu çocuk diye. Şimdi eski fotoğraflara bakarken buldum kendimi zamanında benim yaşadıklarımı yaşayan anneler vardir belki diye yazmak istedim. O bebek göz açıp kapayıncaya kadar büyüyor güzel anne bir bakmışsın emekliyor, yürüyor ve artık bağımsızlaşıyor.. İnan ki ileride tekrar kucağına sığacak kadar küçülmesini istiyorsun.. Tekrar uyuyabiliyorsun kendine vakit ayırabiliyorsun ama bebeğin bir daha asla eskisi kadar minik olmuyor. Nerde kim çaresizce bu düşüncelere daldıysa hepinize kocaman sarılmak istiyorum. Biz anneyiz çok güçlüyüz ve her zaman çok güzeliz.🌸