Bebeğim 1.5 yaşında ve tek başıma büyütüyorum. Bir kişi bile yok yanımda destek olabilecek. Ne kadar isterdim bir kardeşim, annem olsun yakınlarımda; arada bir gelsinler duşa gireyim, uyuyayım, bir şeyler yiyeyim, nefes alayım. Ama yok benimkiler gelse bile kriz çıkarmaktan bunlara fırsat gelmez. Eşim hafta içi akşam 7’ye kadar yok zaten.
Bugün tepemi attıran akşam 8’deki maç için evden 4’te çıkması ve gece yarısı gelecek olması oldu.
Zaten bunaldım, desteksizim. Oğlum desen ataktan atağa krizden krize atlıyor sağolsun doğduğundan beri. Uyku konusunda hep ama hep çok zorlandık.
GÜCÜM YETTİĞİNCE HER ŞEYİ DENEDİM. Bu konuda her şeyin bilincindeyim ama olmuyor. Rutinler, saatler vs. Çocuk uykuya aşırı dirençli. Ve sürekli emerek uyuyor. Tükendim. Bazen gün boyu aç geziyorum. Ve tüm direnmelerime rağmen bir hafta çok ağır hasta olup sürekli hastaneye gitmem gereken bir dönemde, ben evde yokken eşim sağ olsun bebeğime ekran açmaya başladı ve benim de direnecek gücüm yoktu. Sonra bebeğim de hasta oldu ve çok huysuzlandı. Yemek, ilaç konusunda çok sıkıntı yaşadık ve ben o kadar bunalmıştım ki bu ekran konusunun ucu kaçtı. Uyku konusu da öyle. Her gün içim içimi yiyor vicdan azabı beni mahvediyor. Ben bir süredir bunları hale yola koymaya çalışıyorum.
Bebeğimin uyku rutinini ayarlamaya başlamıştım sabah 9 akşam 9 gibi ve net kararlar aldım uyku ve ekran konusunda ama bugün dışarı çıktık ve uyku düzeni değişti. Akşam 6’ya kadar uyumadı direndi ama sonra ikimiz de dayanamadık çünkü eşim evden gidince bana sardı yine yavrum, kendini yere atıyor bacağımdan ayrılmıyor uykusu geldiği için meme meme diyor sürekli. Uyutmayacaktım bu saatte ama direnemedim. Ve çıldırmamak için tuvalete gidip ona yemek hazırlayabilmek için yine kısa süreli ekran açtım ve o kadar kötü hissediyorum ki ben bu işi beceremiyorum. Ve uykuya bu kadar direnen bir çocuk olamaz, inanın hep böyleydi. Her şeyi denedim ama çok sabır ve destek gerekti ikisini de bulamadım. Bir de şimdi istediği olmasın bittik yani, böyle bir huysuzluk yok. Ekran 1 yaşına kadar sıfırdı o zaman da böyleydi doğduğundan beri böyle🥲benimle mi alakalı prematüre olmasıyla vs mi bilmiyorum ama suçlu hissediyorum. Hiçbir şeyi beceremiyorum sanki ve her şeyi elime yüzüme bulaştırıyorum.
Bu konularda başarı sağlamış anneler. Size gıptayla bakıyorum ve sevgiyle sarılıyorum. Umarım ben de başarırım. Bu arada mutlu bir aileyiz, bebeğim de mutlu. Ama bu konularda tükenmişlik hissediyorum.
Okuduysanız teşekkür ederim..🥲