Merhaba,
Gecenlerde bir olay yaşadım.Hala icimde derttir. Kisaca anlatıp rahatlamak ve çözüm bulmak istedim.
5 yaşlarına yakın bir çocuğum var,bir arkadaşı gözüne durduk yere dal soktu.Bende yurt dışındayım annesinin huyunu bilmiyorum yavrum da kendini korumayı öğrensin diye ben müdahale etmedim.Sonra annesi bisey dedi cocuk bıraktı.Baktim benimki ağlıyor gözüme soktu diye.Allah a şükür gözünde bisey yok inş olmaz da ama ben bu olayı üzerimden atamıyorum. Neden derseniz tepki vermeye çekindim annesi bisey söyler, dediğime alınırlar diye.Yani kendi çocuğumuzu savunamamak çok zoruma gitti.kendi dilim olsa patır patır hersey soylenilir ama tam hakimde değilim dile.Gecenlerde de daha küçük bir çocuk tırmık attı annesine çocuktur bisey olmaz dedim.Sonra eve gelince düşünüyorum neden tepkiyi veremiyorum diye.Bu arada sagolsun babam küçükken bizi böyle yetiştirdi problem çıkarmayalım bisey olmaz diye, idare et diye .Annem tarafından da duygusal siddete maruz kaldım.Yani anlayacağınız istesemde sesimi çıkaramıyorum elalem ne der diye.Simdi diyeceksiniz ki bu nasıl olur ama oluyor işte. Ben kendimden gecti de çocuğum için nasıl bir yol izleyeceğim de pasifligim ortadan kalkacak?