Sevgili anneler.. doğum yapalı 8 gün oldu annem yanımda kalıyor öğrenmeye çalışıyorum nasıl bakılır bir bebeğe diye.. söylemek istediğim çok şey var.. her uyuduğumda her dinlendiğimde nedense içimde bi suçluluk duygusu var sanki buna hakkım yokmuş gibi.. evden uzaklaşmak bir an olsun farklı hissetmek istiyorum.. annem bir süre sonra eve gittiğinde napacağımı düşünüyorum. Kiminle konuşsam bakışlarında bu kadın lohusa onu dinleyip hep pozitif konuşmalıyım elektriği alıyorum. Kimse beni gerçekten anlayamazmış gibi geliyor…ve Sanki hiç çocuğun derdinden dilinden anlamayacak gibiyim. Eşimin manevi desteğini hissediyorum ama sanki hep uzağız sarılsam da temas edemiyoruz sanki. Bir anda bu dünyada yapayalnız kaldım sanki..çBu yenidoğan günlerinin kasveti ve karanlığı ne zaman üzerimden çekilecek? Bbem de bir gün bebeğimin ne istediğini ne istemediğini anlayacak mıyım?