bebek22 çocukluğumda bastırılma, ezilme, hor görülme, yok sayılma gibi duyguların bu yaşımda farkına vardım ve doğacak sorunların önüne geçmeyi akıl edemedim. ne zaman ki öfkeli, gergin, sürekli alttan almak zorunda kalan, onay alamazsam yok sayılacağımı sanan, sevilmek için( arkadaşlık, ilişki, iş) gibi durumlarda hep daha fazla fedakarlıkta bulunan biri olduğumun farkına varınca psikolojik destek aldım. bir süre ilaç kullandım iyi de geldi. kendimi sürekli olumlu şeyler okumaya sıkıntım neyse onunla ilgili bişeyler araştırarak okuyarak çözmeye yönelttim. öfke nöbetlerim ve sinir krizlerim neredeyse %90 geçti diyebilirim. gittiğim doktor da kafamı dağıtmam gerektiğini geçmişle yaşarsam geleceğimi ziyan edeceğimi herşeyin bugunde kalması gerektiğini söyledi. herkes icin “travma” bambaska bir anlam taşır. bana göre normal olan size göre travma olabilir. benim için travma geçmişte yaşadığım gerek psikolojik gerek fiziksel şiddetin, çocukluktan bu yana benimle birlikte çığ gibi büyümesidir. ben bununla ilgili destek aldım. kendime artık kabul ettirdiğim şeyler ise şunlar; biz hic bir zaman bir baskası icin düsündügümüz kadar “bir sey” değiliz. bizi gözümüzde büyüten de küçülten de biziz. biz nasıl düşünürsek hayatımız o yönde evrilir. gecmisin yüküyle ya da travmaların bıraktığı hasarla yasamaya calısan insan kendisine eziyet ediyordur ve son olarak hayat bizim gözümüzde büyüttüğümüz kadar uzun değil. kısacık bir pamuk ipliğine bağlı olan hayatımızı travmalarımızı her gün kendimize hatırlatarak yaşamamamız gerekiyor.🫶🏻♥️
dediğim gibi herkes icin travma baska bir anlam tasır benim travmam gecmistendir seninkisi gelecekten ve kaygılarından olusur bilemeyiz. önce kisinin travmasını analiz edip ona göre bir yol izlemesi gerekir cunku travmalar insanın hayatına cöken kara bir buluttan ibarettir. bu bulutları dağıtmakta, coğaltmakta bizim elimizde✨
travmalarından kurtulmak isteyen bir insan bunun icin caba gösterme egiliminde bulunur ve bir yol katederse bana göre %50 cocuguna aktarmaz. kalan %50 ise annenin kendi kararına kalmıs bir sey.
örneğin ben annemden gördüğüm psikolojik baskıları kızıma aktarmamak icin ona daha ılımlı yaklaşıyorum, daha özveriyle ve içtenlikle onu dinliyor ve kızıma ona değer verdiğimi onu bir birey olarak gördüğümü kendisinin benim için çok önemli olduğunu söylüyorum/ gösteriyorum. hataların da biz insanlar için olduğunu ve bizi biz yapan hatalarla nasıl başa çıkması gerektiğini öğretiyorum. anne eğer gerçekten kendi karanlığını çocuğuna aktarmak istemezse büyük oranda aktarmaz diyebilirim ama geçmişin karanlığına kendini kaptırmıs bir anne hem kendi icin hemde kızı icin nesiller boyu sürecek bir travmadır birnevi kanayan yaradır. umarım herkes gecmiste yasadıgı travmalarından sıyrılıp bu döngüyü kırar ve kendi cocuklarına dilekleri hayatı diledikleri sekilde sunabilir. 🫶🏻♥️