Hanımlar selamlar
Ben artık söylenmekten çocuklarım mutlu olsunlar da ağlamasınlar diye kendimi yıpratmaktan bıktım. Bugün yine pazar diye eşim beyi de evde bulmuşken dışarıda iftar yapalım dedim neyse Rez. Yaptırdık hazırlandık çıktık, kızım her zamanki gibi huysuz mızmız ağlamaya başladı arabada sebepsiz küçük de değil 3,5 yaşında. Eşim de benim her seferinde burnum yanmıyor dışarı çıkıyoruz oturun evinizde ağlamaları çekemiyorum diye söylendi ben yine bişi demedim. Zaten haftaiçi Eve geldiğin yok bari bi pazar çek ağlamalarını incilerin dökülmez yani. Neyse öyle böyle gittik yemek yicez eşim bey o kadar sorunlu ki önüne gelen et koyun eti diye yemedi, çorba sarımsaklı diye içmedi, salata bayat diyor iftariyelikler kötü diyor tamam kendi yemiyor bana da müsaade etmiyor . Ne yedim nereme gitti hiç bişi anlamadım. Doğal olarak yüzüm düştü o yemedi diye ben de yedim çünkü açtım yani ne yapayım. Ay bir de bir tahammül edemiyor kıza bi hamburger yedirecek kırk dereden su getiriyor. Oğlum desen o da ağlıyor beş dakika durmamış ne arabasında ne mama sandalyesinde. Salonda o kadar çocuk var hiç birinin sesi çıkmıyor hepsi yemeklerini yiyorlar benimkiler sadece ağlamak. Bu kadar da olmaz , sürekli kalabalığa çıkarıyorum alışsınlar öğrensinler dışarıdaki hayatı da ama her seferinde anamdan emdiğim süt burnumdan geliyor. Böyle olunca haliyle ben çok geriliyorum hiç bişi yapamıyorum değil ramazan her zaman böyleler ben ne yapacam böyle markete bile keyfi şekilde gidemiyorum hep ağlıyorlar. Hevesim kaçıyor modum düşüyor. Evden çıkmadan önce a’dan z’ye her ihtiyaçlarını karşılarım ki sorun yaşamayayım diye ama yine hüsran yine hüsran. Hayatım bitmiş gibi hissediyorum , onlar ağladıkça bana ter basıyor