Kızlar yargılayacak olanlar gerçekten psikolojik olarak hazır degilim. Akıl almaya geldim. İki kızım var biri 4 yaş ve 8 aylık. Ankarada yaşıyoruz ailelerden hiç kimse yok. Eşimde çok yoğun çalışıyor gece nöbetlere gidiyor ve şehir dışına da formasyon alıyor evde oldugu gün sayısı sınırlı. Kızım kardeşine asla zarar vermez annesi gibi davranır ben iş yaparken ilgilenir oynar hatta agzına yemek bile koyar . Çok akıllı otur konuş anlar ama işte yine de cocuk bazen o da yaramazlık yapıyo oyun istiyo bazen gerçekten dayanılmaz oluyor ve ister istemez sesim yükseliyor bağırıyorum sonra pişman oluyorum tamam anne üzülme diyor her gece kendime söz veriyorum ama engelleyemiyorum. Ona haksızlık yaptığımı düşünüyorum ilk zamanlar daha kötüydüm şuan çok şükür daha iyiyim ama bunu sıfıra indiremiyorum. Herkes belki benim gibi değildir burda anneligimin sorgulanmasını dilemiyorum aksine akıl almaya geldim . Babası evde olduğu an onu alıp vakit geçiriyorum. Etkinliklere katılıyoruz . Ben bu bagırmaların onda iz bırakmasını istemiyorum. Tedavi almayı düşünüyorum en azından bi ilaç içip sakinleşsem o zaman da ruh gibi olurum hiç ilgilenemem. Yani sıkıntı asla cocuk da degil benşm tahammülsüzlük seviyem yerlerde. Kardeşini hiç kısıanmadı ona onu hiç hissettşrmedik her şeyi birlikte yaptık onu hiç kendimden ayırmadım ama bu bagırma huyumu değiştiremiyorum