senanurkesmen oyuncakların çocuklar üzerindeki etkiis inanılmaz büyük. Kısaca şöyle anlatıyım şuan 28 yaşındayım ben 5 buçuk yaşımdayken bi evden diğer eve taşınmamız gerekti ve taşıma aracı geldi büyük kamyon, sonra annemde benim oyuncaklarımın hepsini kocaman bi torbaya koyup adamlara verdi ama yani bebeklerim minik kıyafetleri olan bebeklerim içi dolu. Diğer eve geçtik ve herşeyiz sapasağlam yerleştirildi eve benim oyuncaklarım yok. Bir türlü bulamıyoruz. Ama içgüdüsel olarak emzirmeye çalıştığım uyuttuğum ayağımda salladığım bebeğimde onun içindeydi. Taşımacılar ya çaldı yada çöp sanılıp atıldı. Ben bunu lise döneminde depresyona girerek açığa çıkardım. Bilinçsiz bi şekilde nedenini bilmiyodum ve sürekli bi kaybetme korkusuyla karşı karşıya kaldım. Okulum beni psikologa yönlendirdi orda bulduk nedenini. Ailem gibi gördüğüm doğurmuş gibi davrandığım gözbebeklerim oyuncaklarımı kaybetmiştim sanıyodum ki herkes hayatımdan o şekilde çıkar ve ben yalnız kalırım sanıyodum. Kızınız ne istiyosa yapın hatta ona bi çanta alın daha rahat içine koyup yukarı aşağı taşısın. Oyuncaklar sandığınızdan daha değerli . Ve bide bi kardeş tavsiyesi olsun kızınıza sormadan oyuncaklarını eksiltmeyin. Ay çok dolu ev deyip başkasına vermeyin.