Megami27
Üç çocuğum var, çalışmyorum, kızmıyorum😁 puahahah yazarken güldüm.
Niye kızmayayım gülüm?
Ama kızmamın çocuğumun üzerinde “travma” denen laneti bırakmamasına, onda yara açmamasına dikkat ediyorum.
Soruyu değiştirip sorayım, çocuğunuz size hiç kızmıyor mu?
Kızmak normal bir duygudur efenim. Çocuğunuz da bazen kendini kızgın hisseder ve bunu “siz kızdığınızda nasıl davranıyorsanız” o da o şekilde size ifade eder.
O yüzden aslında kızarken bile cocuğunuza faydalı olabileceğinizi unutmayın. Bu bir motivasyondur mesela.
Çünkü insan en çok “sınırları aşıldığında” kızar. Şimdi tekrar sorayım, eğer siz sınırınız aşıldığında KIZMAYAN anne olursanız, çocuğunuz yarın okulda, dışarıda, arkadaşlık ilişkilerinde, bir yabancı ile konuşurken sınırı aşıldığında nasıl tepki vereceğini nereden bilecek?
Burada kaçırılmaması gereken husus, nerede ve ne kadar kızacağınızı dengede tutmak. Mesela bugune kadar yere bir şeyi “yanlışlıkla” döktü diye çocuklarıma hiç kızmadım.. Herkes zaman zaman sakarlıkla bir şeyleri kırıp dökebilir, ben bile. Onlara kendilerini suçlu hissettirmem. Veya kardeşini incitti diye onu daha dinlemeden neden bu davranışı gerçekleştirdiğini anlamadan kardeşi ağlıyor diye avazım çıktığı kadar kızıp kendini ifade etmesine izin vermemezlik yapmam.
Hiç mi kendimi tutamadığım olmadı? Olmuştur. Ama bunu mutlaka sonrasında ona açıklayıp izah etmişimdir. Zaten yaptığım izahı anlamayacak yaştalarken çocuklarıma kızdığımı pek hatırlamıyorum. Bebekken kendilerini sadece ağlayarak ifade ettikleri için sanırım tahammül seviyemi arşı alaya çıkarıyordum. Geçecek diyordum, çok şükür ki geçti.