birssorumvar benim kızım da 15 aylık olacak, o da sizin bebişiniz gibi çok sosyal çok sevecen, girdiği her ortama uyum sağlar, çocuklarla iletişimi çok iyidir yanlarına gider oyun kurmak ister, büyüklerle de öyle, gider sarılır omuzlarına yatar, öpücükler atar, gülücükler saçar. Biz onu saatlerce bırakıp gitsek peşimizden ağlamaz, bizi aramaz. Döndüğümüzde gelir sarılır ama neden gittiniz diye bir sinir hali ya da kaygı hali olmaz o yüzden bazen sorguluyorım kendimi acaba güvenli mi bağlanamadık diye. Geçenlerde arkadaşıma bebek görmesine gittik, kızım arkadaşlarını tanıyor ama annesini ilk kez gördü, annesine de hemen ısındı kızım, sarıldı, oyun kurdu falan. Asla huzursuzluk çıkarmadı, hep iletişim halindeydi. Sonra arkadaşımın annesi birden dedi ki “sanki bakıcı ellerinde büyümüş gibi “. Bu cümle o kadar ağırıma gitti ki. Ben kamuda öğretmenim, yasal izin sürem bittikten sonra ücretsiz izin hakkımı kullanıyorum, en azından kızım kreş yaşına gelene kadar annesi ile büyüsün, anne sevgisinden belli bir yaşa kadar mahrum kalmasın diye. Sırf kızım böyle sosyal diye bu cümleyi duymak o kadar ağırıma gitti ki. O günden beri kendimi sorguluyorum güvenli mi bağlanamadık diye. Tamam sosyal olması çok güzel benim de hoşuma gidiyor ama annesi ve babasını da arasın istiyoruz biz olmayınca. Gurbetteyiz bu arada, ailelerimizden uzakta kendimiz büyütüyoruz, kalabalık bir ortamı da yok, kafam karışıyor benim de bazen hangi durum daha iyi.. böyle olması mı yoksa anne babasından ayrılmaması mı 😕