1,5 saat yalvarmamın üzerine ( çıplak gezmeye çalışıyor,yatağımın üzerinde benden kaçıyor, ağlıyor kriz geçiriyor çorap ve eşofmanını giymemek için) yatak başlığımı 3 kez yumrukladım ve onun o yüzündeki korkuyu ve ağlamasını görünce de naptım ben diye kendime tokat attım. :(((((((
Destek almaya ihtiyacım var belli ki. Doğuma 1 ay kaldı.
2 saat boyunca da ona sarılıp ağladım. Kızım korkudan memedeyken bana tedirgin baktı ve sordugum hiçbir soruya ses vermedi. Normalde o emerken onla konuşurum o da ses çıkarır.
Linç etmeyin sakın. Kaldırabilecek durumda değilim.
- Ne yapacagımm ya. Söz vermiştim kızıma sesimi yükseltmicem sabırlı olcam diye.
Özür diledim 10000 kez. Anlamasa da…öptüm sürekli ama sürekli.
İyi ama bu kronikleşmeye başladı. Bugün karnımdaki bebeğin hareketleri çok çok az hatta geceden beri. Ona taktım kafayı. Doğuma kaldı 1 ay. Kızım da haliyle azcık huzursuz diye yaptıgım iğrençliğe bak.
Ben böyle bi anne olmak istemiyorum. Bu aralara çokkorkuyor
Yanında yüksek sesle konışsak çığlık atıp koşup satılıyor. Annem de benim ona çok kızdıgımı ve onu bu hale benim getirdiğimi söylüuor. Kızmaktan kastı müdahale.
Çok moralim bozuk. Kendime bir kez daha yenildim. Lanet gelsin