Yani tam bir şeye karar vermişken tersi yönde videolar, yazılar, sohbetler, araştırmalar çıkıp duruyor karşıma. Annelik zaten 7/25 vicdan muhasebesi. Oğlum 9 aylık en baştan beri çok geçmeden odasını ayırıcam diyordum (çevremde 7-8 yaşında hala anneyle birlikte yatanları görünce). Anne yanı beşiğinden tutunup tutunup ayağa kalktığı için onu kaldırdım, yatağı olmadığı içinde kendi odasına yer yatağı yaptım beraber yatıyorduk ama bu seferde nadirende olsa (uykusunu aldığı zamanlar) kendi kendine uyanıp sessizce alıp başını gidiyordu 😁 ya da oyun oynamaya başlıyordu odanın kapısını kapattım bu seferde odada ki peteğe şifonyere vs gidiyordu. Montessori yatak yaptırdım. Bir kaç gündür yatağında yatırıyorum. Anne yanı beşiğinde yatarkende 12ye kadar biz odaya girmediğimiz için güzel uyuyordu ama sonrasında kafamı çevirsem uyanıyordu. Bunlarada dayanarak (önceki postlarımda da verilen tavsiyeler üzerine herkesin ortak edindiği tecrübe olan ‘odasını ayırdım uyudu’ gibi) bende ayırdım. Tam olarak ayırma sayılır mı emin değilim çünkü; 12 gibi kendi yatağıma yatıyorum 2 gibi ağlıyor yanına gidiyorum bu sefer onun yanında uyuya kalıyorum ve sabah orda uyanıyorum. Bunda bile izlediğim videolar sayesinde acayip vicdan azabı duyuyorum tekrardan park yatak vs alıp yanıma getiricem o derece. Doktorlar psikologlar hepsi farklı bir şey söylüyor. Biraz önce adem güneş dinlerken 3 yaşından önce odası ayrılmamalı vs diyor 🥺 eminim herkes konu çocuk olunca verdiği her kararı sorguluyor emin olamıyor ama sizler bu konuda ne düşünüyorsunuz? Sanırım biraz rahatlamaya ihtiyacım var 🥹💘