Merhaba tecrübeli ve yeni anneler…
Bugün itibariyle 3 ay 19 günlük tatliş mi tatliş bir kız bebeğim var. Bu zamana kadar o kendimi kaygılarımla o kadar çok boğdum ki anlatamam. Benden 15 gün önce doğum yapan bir arkadaşım dün gerçekleri pat pat yüzüme vurdu. Gerçi sınırlarını aşarak bir şeyler söyledi ama o sınırları net çizemeyen ben oldum. Bebeğimle iletişim kurmaya başladık. Az çok anlamaya başladım dilinden ama aşırı pimpirikliyim. Ay burası böyle oldu bir şey olur mu? Kulağını azıcık kepçe yapmışım, emzirirken kıvrılmış fark etmemiştim işte çocuğa zarar verdim. Pişik oldu, geçmedi. Ayy acaba başka bir hastalığımı var. Bütün gün emmek istiyor. Emziriyorum ay bu sefer de çocuğum bağımlı oldu etkinlik yaptıramadım…. gibi gibi bir sürü düşünceyle boğuşuyorum. Bir hastalığı olur da fark edemezsem. Ateşi olur anlamazsam. Bazen uyumuyor acaba ben mi uyutamıyorum. Şimdi geceleri çok sık uyanmaya başladı, uykuya dalması zorlaştı. Yatağa koyduğum an uyanıyor. Acaba bir yeri mi ağrıyor? Böyle bitmek bilmiyor kaygılar. Bunları dile getirdiğimde de sanki bebeğimden şikayetim varmış gibi algılanıyor sanırım. Aslında şikayet etmiyorum. Annelik zormuş ama zorluğuna alışmaya başladım ben. Kendi kendimi daha çok yorduğumu fark ettim. Arada da yorgunum diyebilmek istiyorum. Annelik güzellemesi yapmadan, ya çok yoruldum diyebilmek istiyorum. Kaygılarla da başa çıkmak istiyorum. Nasıl yapacağımı bilemedim? Bebeğime ilk öğrettiğim duygu kaygı olmasın istiyorum? Daha rahat, andan keyif alan bir anneye nasıl dönüşebilirim? Çok şükür çocuğum sağlıklı. Eşim de yardım ediyor. O da ben de bebekli hayata alışmaya başladık.