Lohusa sendromu

traum86

Lohusa sendromu hala geçmedi. Bebeğim 4 aylık oldu ama hala içim daralıyor. Bebekle ilgilenmek istemiyorum. 10 yıl aradan sonra oldu. İsteyerek oldu ama hiç böyle olacağımı tahmin etmiyordum. Ne olur yargılamayın. Aynı durumda olup kendini düzeltenler oldu mu lütfen yardım edin çok zor durumdayım. Ruh gibi dolanıyorum ortalıkta.

FeyzaBkn

traum86 çok normal bir süreç kimisinde çok çabuk geçiyor ama kimisinde daha uzun sürebiliyor ben 6-7 aydan sonra kendime gelebilmiştim özellikle akşamları içim sıkıntıdan patlıyordu sürekli bir beynim konuşuyordu hiç susmuyordu sürekli birilerinin yanında olmak eve hiç gitmek istemiyordum mümkün oldukça dışarı çıkın hava almak yürüyüş yapmak sizede bebeğinizede çok iyi gelir arkadaşlarınızla ailenizle görüşün muhakkak destek alın ben evdeyken bile sürekli birilerini arıyordum ki ben gurbetteyim bulunduğum şehirde kimsem yok ama inanın hepsi geçiyor geçmeyecekmiş gibi geliyor ama geçiyor ve konuşmaktan çekinmeyin anlatın gerekirse ağlayın içiniz rahatlar bebeğinizin size tepkileri arttıkça çok daha keyif alacaksınız emin olun ve bu günleri geride kalacak 🙏🙏

ElisaMom___

traum86 sezaryen doğum yaptım ilk 20 gün annemlerdeydim herşey çok iyiydi ailem kızımla ilgileniyordu hiç zorlanmadım sonra evime geldim 1 saat uzaklıkta oturuyoruz evime geldikten sonra 10 gün boyunca her gün ağladım krizlere girdim çok kötüydü kızıma alışmam tam 1 ayımı aldı şimdi 2 aylık olduk dışarı çık insan içine karış gerçekten çok iyi geliyor

aslikeremm0

traum86 İnan bende çok istedim planliydi. Öncesinde gittim degerlerime baktırdım yapılabilecek ne varsa yapmaya çalıştım çok özen gösterdim. Hayallerimde hep mutluydum yani hani cocuk hasretinde neler dusunulurse. Gezcez tozcaz beni çok sevcek sadece bende suscak mükemmel bişey diyodum. İşte nankör insanoglu.. Doğuma 1 hafta vardı sehir değiştirdim. 1 bucuk sene annemlerde kaldım. Eşim yurtdışına gitmişti. Evimizide kurmamistik. Neyse ben diyorum lohusa depresyonunda değilim ben inanmıyorum öyle şeye falan :)) Bana bı geldiler yok sutum yetmiyo, yok dışarı cikamiyorum, yok çalışmak istiyorum. Tam 1 buçuk sene evden sadece bı kaç kez market için cikmisimdir. Ev küçük, dısari çık aslı diyolar kavga ediyorum beni darlamayin falan. Sonra sürekli sinirliyim, gerginim, geçmişimi özlüyorum. İyice depresyona girdim. Herkesle kavga ediyorum yeri geliyo çocuğa bile bagriyodum. Annem niye bagriyosun çocuk ne anlar diyodu, bilerek yapiyo diyodum. Yavrum o zamanlar 7 8 aylık. Allah’ım o kadar da akıllı bı cocuktu ki işte. Sabah uyaniyorum akşam yatiyorum gün içinde ne yaptım hatırlamıyorum. Ya bilseydim geçecekti o günler o kadar çok sarilirdim ki, o kadar çok öperdim ki hep özür diliyorum ona kötü hissettirdigim her an için ve çok uzuluyorum. Ne kadar zor zamanlar olsa da o zamanlara tekrar bu bilinçle donebilmeyi çok isterdim. Çok çabuk geciyo zaman ve şuan korkuyorum hemen büyüyecek diye. 🥹 Bu durumu hemen atlatıp kendine gelmeni diliyorum ki doya doya yaşa bugunlerini ❤️

rosemihra

traum86 aynı ben 4 sene sonra oldu ve ben çok yorgun hissediyorum eski rahatlığımı özlüyorum ve bakasım gelmiyor çocuğuma

traum86

Biraz morale ihtiyacım var

traum86

FeyzaBkn tam olarak ne zaman geçiyor
Bu duygular beni çok yormaya başladı artık 😥