Merhaba, bazen işin içinden çıkamıyorum. 34 aylık kızım var, biraz zor bir çocuk yani duygusal yönden beni bazen yıprattığını hissediyorum. Krizlerimiz ara ara devam ediyor. Uzun bir zamandır böyle tutturması olmamıştı. Ne yapacağımı yine şaşırdım. Edindiğim bilgilere göre sakince yanında bekledim sakinleştiğinde sarılalım dedim. Ama işe yaramadı. Şöyle, kreşte giydiği iç çamaşırını gece yatarken çıkarıyorum. Bu gece de tam çıkardım tutturdu kirli olanı giydir diye o an anladım krizin geldiğini ama bunun olmaması gerektiği bilmesi için de giydirmedim. Anlattım, sakinleşmesini bekledim. Bağırmalar tepinmeler koşmalar giydir demeler giymeye çalışmalar.. bunları yaptığı için de giydirmek istemedim. Sakinleşmesini bekledim amacım buydu yani biraz uzun sürünce hali eşim de yardım amaçlı geldi ama hali tavrı sinirliydi biraz, külodu alıp çöpe atıcam şimdi gibi bi hareket yapacaktı, dedim yapma bak daha kötü olacak biliyorum çünkü yaşadım benzerini dedim. En başından öyle inatlaşmayacaktın o zaman dedi o da kızdı bana gitti içeri. Krizlere girdim babası ayrı çocuğu ayrı.. bana yardım etmek için gelmiş aslında ama baştan inatlaşmamalıymışım, hepimizi germişim boş yere.. Çok yorgunum. Ben yanlış mı yaptım sakin kalıp beklemekle? İlk giydir diye çırpındığında tamam kızım sakin sen bilirsin deyip giydirmeli miydim?