Yetersizlik hissi

denemehesabi

Merhaba, 3 aylık bebeğim var. Hiçbir şeye yetişemiyorum. Şu an bir uyku düzeni yok bebeğimin geç uyuyor geç uyanıyor ben de onunla uyanıyorum. Sonra evi toparlama kahvaltı faslı derken akşam oluyor. Yemek yapmıyorum, kayınvalidemde yiyoruz bazende dışarıdan yiyoruz. Temizlik deseniz üstün körü bir süpürge açabiliyorum o kadar, önceden uzun uzun yapardım severdim temizlik yapmayı, özledim öyle detaylı detaylı temizlik yapmayı. Çocuğuma yetemiyorum, eşime yetemiyorum, eve yetemiyorum sanki herkes beklenti içinde de kimse nasılsın demiyor bile. Yavrumun bir günahı yok o bana muhtaç zaten burada eşime biraz görev düşüyor ama yok o da nasılsın diye sormaz yardımda bulunmaz. Akşam çocuğunu biraz sever sonra telefonla oynar çay ister içeriz sonra yatar uyur.

denemehesabi

denemehesabi siz nasıl yapıyorsunuz mesela ev işini ve yemek işini. Sanırım erken uyanmak gerekiyor, diğer türlü yetişmiyor çocukla uğraşırken akşam oluyor. Yemek işinde de eşim bugün yediğini ertesi gün yemek istemiyor. 2 gün yese daha kolay olabilir belki. Bilmiyorum sanki ne anneliği ne de ev hanımı olmayı beceremiyorum. Zaten sütümde az doğduğundan beri mama destekli gidiyoruz, bir türlü çoğaltamadım sütümü. Her şeyi deniyorum ama kilodan başka bir şey yapmadı maalesef

Hacoks

denemehesabi valla yetersizlik hissi sevgi konusunda yaşıyorum yeterince seviyormuyum iki kizimida diye düşünüyorum yeterince sevmiyormuyum annelik hissetmiyormuyum diye benimde sürekli kafamda bu

balkizlar

denemehesabi eşinizin destek olması lazım iyice konuşun kendinizi ifade edin.. bu tek sizin sorumluluğunuz değil.. eşiniz kaçta gidiyor işe o gitmeden yemeği yapsanız iyi olur bi de bi zahmet ikinci gün yesin eşiniz.. benim eşiö de öyleydi yapamam dedim anlaştık iki gün yiyor mecbur..

allwrite

denemehesabi benim bebeğim 6,5 aylık ilk aydan sonra tek kaldım. K.valide var ama ne yemek yaptım gelin der ne geleyim yapayım der. Kendi ailem il dışında. Ben de sizin gibi temizlik yapmayı çok seven biriyim. Mutfakta vakit geçirmeyi de çok severim. Özellikle mutfağımı asla dağınık bırakmazdım. Çalışan bir kadınım bu arada. Ama bebek doğduğundan beri işlerin hepsine dört dörtlük yetişemiyorum ben de. Robot değiliz, gücümüzün hepsine yetmesi mümkün değil. Benim bebeğim de geç yatar, gece sürekli uyanır ve sabah geç kalkar. Ben bazen ondan erken kalkıp mutfağımı toparlıyor kahvaltımı yapıyorum. Bazen bebeğim kanguruda duruyor, onu kanguruya koyup yemeği öyle yapıyorum. Bazen de hiç fırsatım olmuyor, eşim akşam geldiğinde bebeği tutuyor, ben yemeği o zaman hazırlıyorum. Bebeğim akşam kestirirken ertesi günün yemeği için mutfağa tekrar giriyorum. Mesela çorba, kuru fasulye/nohut yemeklerini fazla yapıp kavanozluyorum. Doğumdan önce de buzluğa biraz stok yapmıştım, onları kullanıyorum. Çamaşır işini de hafta içi akşamları hallediyorum. Temizlik işlerini ise haftasonu birlikte yapıyoruz. Biraz üstün körü oluyor artık ama benden bu kadar 🤷🏻‍♀️

denemehesabi

allwrite eşinizin yardımcı olması güzel, bizde o da yok maalesef. Hamileyken çalışıyordum şu an izindeyim o zamanda yardım etmezdi şimdide etmiyor. Yani belki diyorum uykuları düzene girerse yapabilir miyim işleri erkenden uyuduğunda falan. Uyuduğunda da aman ses yapmayayım uyanmasın moduna giriyorum :)

allwrite

denemehesabi ben de öyleyim, hala bir uyku düzeni yok. Gündüz uykularını ayağımda yapıyor, o uyurken iş yapamıyorum. Biraz büyüdükçe bir şeylerle oyalanmaya başlıyorlar az da olsa. Mesela daha küçükken slingi de sevmedi kanguruyu da. Ama birkaç haftadır kanguruda duruyor. 3,5 aylıkken ben de çok daha zorlanmıştım :) zamanla daha kolay olacak inşallah. Evet, eşim çok yardımcı oluyor her konuda, Allah razı olsun.

hakinhakin

Ben lohusakigim yeni baslamis gibi hissediyorum. Yetemedigimi hissettiğimde ya da kendime vakit ayirmadigimda, zor olduğunu düşündüğümde (özellikle gece uyutamadigim için) ağlayacak gibi oluyorum. Daha önce anne olan arkadaşlarım geçecek diyor. :) rutin oluşturmak önemli sanırım. Gerçi bebeğin bir günü diğer gününü tutmuyor. Bunu da kabullenmek lazim. İki haftaya kadar ben de geç.kalkiyordum. şimdi en geç 9.30da kalkmis olmaya çalışıyorum. Galiba bu his her şeye yetmeyen çalışmaktan.

denemehesabi

hakinhakin
Evet geçecek diyorlar ama ekliyorlar üstüne şu an en güzel en rahat zamanların büyüdükçe dertleride büyüyor diye e o zaman nasıl yapıcam yine bu işleri diye düşünüyor insan :)

denemehesabi

Hacoks doğum yaptım eve geldim o zaman başlamıştı ben de lohusalık depresyonu. İnsan çocuğunu istemez mi istemiyordum başkası ilgilensin istiyodum ama öyle de içim rahat etmiyordu. Sürekli ağlama isteği vardı kimse beni anlamıyodu sanki kimse de yardım edemezdi. Zamanla biraz hafifledi ama hala var. Bir söz okudum çocuğumu seviyorum ama anneliği sevemedim diye. Biraz öyle galiba çocuğumu çok seviyorum ama annelik zor ve yorucu. Üstüne başka sorumluluklarda eklenince dahada zor geliyor

Hacoks

denemehesabi kesinlikle hala var belliki bendede var eminim ama ne zaman geçer bilmiyorum o kadar isteyerek ikinci çocuğumu yaptım sırf annelik duygusunu yeniden yaşamak için bir çocuğum daha olsun ikisinide çok seveyim sahipleneyim onlara bakayım evladım olsun istedim doğuma 2 ay kala girdim depresyon hallerine duygu değişimleri düşüncelerden fenalasmalar falan derken dedim doğum sonrası napicam çocuklarıma nasıl bakicam öylede baktimki çok iyi ama bana göre hep eksik sevgim yoksun gibi sanki bir türlü sahiplenememis gibi hissediyordum aglayamiyordum tam tersi oldu bende ağlamak istesemde aglayamiyodum o kadar istiyordumki kızıma olan sevgimi hissetmeyi ilk kızımda duyduğum aşkı endişeyi hepsinj tekrar yaşamak istiyordum mesela telaş yapmayinca diyordum işte neden telaş etmiyosun yoksa sevmiyorsun sen annelik hissetmiyorsum böyle böyle azaldı ama hep yine aynı düşünüyorum takıntı haline gelmiş gibi seviyorum kokluyorum içime sokasin geliyor ama sanki gidecek gibi sanki yeni doğmuş gibi ne bilim karmaşık

arzudefne22

Benim kızım iki aylık sezeryan olduğum için ilk gün hastanede annemler kaldı sonra eve çıkınca ilk gün dahil kimse yoktu yemeğimi kendim yaptım kendim ilgilendim eşim 1 hafta sonra işine döndü ki evdeyken bir şey yapamıyordu korkuyordu çocuğu tutmaktan😂 ilk banyosunu bile eşimle yaptırdık sonrakileri hep tek başıma yaptırdım çocuk gelişim okudum belki onun verdiği cesarettir ama alıştım artık kızım uyanıkken oyun halısına koyuyorum beşiğine koyuyorum dönencesine bakıyor bana bi yarım saat veriyor bu şekilde sonra uyudukça hızlı hızlı yapıyorum ama hiç bir zaman yetemiyorum demiyorum çünkü çocuğum daha önemli eşim ev işleri bekleyebilir dışarıya çıkıp yürüyüş yapıyoruz daha uzun uyuyor Sizede tavsiye ederim imkanınız varsa ama kendinizi suçlamayın yavaş yavaş yapın elinizde olmayan bir şey bu size muhtaç bakılması gereken bir bebişiniz var sonuçta ben eşimden pek destek istemiyorum sadece anne sütü aldığı için şu anlık göğsümde uyuyor babasıyla 1 saat vakit geçiriyor akşam ve sabah işe gitmeden önce birde şu son iki gündür dişim apse yaptı rahatsız olduğum için eşim uyutuyor yemek konusuna takılmaz yemek yapmasam bile gelir kendisi tost vs yapar yer sizde eşinizle konuşun desteğine ihtiyaç duyduğunuzu söyleyin tabi ki eş desteği ve anlayışı çok önemli 🩷