Biraz uzun bir post olabilir şimdiden sonuna kadar okursanız sevinirim. Kızım mart sonunda 2 yaşına girecek. Biz bu süre zarfında hiç ayrılmadık saatlik bile olsa. Babaannemlere çok alışkın olmasına rağmen ben yoksam zar zor oyalıyorlar. Belki daha iyi olur diye hemen karşı apartmana taşındık yine bile anca duruyor. Memeyle beslendiği için belki böyledir dedim ama şuan memeyi kesmemize rağmen durum aynı.
Millet bakacak kimse yok diye dertlenir benim bakacak bir sürü destekçim varken kızım kabul etmiyor. Haliyle karı koca vakit geçiremiyor sadece anne baba oluyoruz.
Eşim uzun saatler çalıştığı için uyutup vakit geçirelim diyeceğimiz bir zaman da yok.
Büyüyor bu bir süreç biliyorum ama içinde bulunurken zaman o kadar çabuk geçmiyor.
Sizin çocuklarınız da böyle mi böyleyse büyüdükçe nasıl oluyor?
Yada alıştırma çalışmanız oldu mu?
Sosyal bir çocuk aslında üç günlük olduktan sonra hep dışarı çıktık, kalabalığa iletişim kurmaya alıştırdım onu. Ama gelin görün ki hepsi ben oradaysam oluyor ben yoksam durmuyor ağlıyor.
Kızımla olmayı seviyorum lakin yetişkinlerle de görüşmeyi özledim.