Anneler merhaba. Konuşacak dertleşecek kimsem yok ve artik kendi benligimi kaybetmek uzereyim. Yetersizlik hissinden basaramayisimdan yoruldum. Neredeyse 3.5 aylik bebegimle kavga eder hale gelmek uzereyiz. Bebegim dogdugundan beri basimiza gelmeuen kalmadi. Eve geldik cocuk ac diye kayinvalidemler bir basladi o gunden beri hicbir sey yolunda gitmiyor. Once doyup doymadigini anlamakla gecti gunlerim. Sonra idrar yolu enfeksiyonu oldu. Sonra meme reddi ve sagim surecim basladi. Aylardir sagiyorum ancak artik perperisan oldum. Calisan bi anneyim sirf sut sagmak icin ise donmedim cunku calistigim ortam musait degil(avukatim ve adliye sut sagimi icin hic uygun degil) gece gunduz sut sagiyorum ancak artik bunaldigimi bitip tukendigimi hisseder oldum. Ne disari cikabiliyorum ne evde duzgun bir banyo bile yapamiyorum. Bebegimin de atak haftasi zaten cok huzursuz. Sutu sagmak icin 4 farkli pompa aldim simdi donup baktigimda neden boyle harcalamalara girdigimi sorguluyorum. Bebegimle ilgilenecegim yerde pompalarla geziyorum sirf anne sutu alsin diye. NEden bu kadar anlam yukledim bilmiyorum sonucta mama yiyen cocuk da buyuyor. Hic sutum de olmayabilirdi. Her seyden once saglikti ama bilmiyorum emzirmek de cok icimde kaldi. Bu duyguyu asamiyorum. Artik cocuguma yetmek istiyorum. Ne sagmak ne emzirmek istiyorum srtik. Mama verip cocugumla ilgilenmek istiyorum. Ama vicdanim cok sizliyor kalbimin bi yerleri agriyor. Destege ve konusmaya ihtoyacim var. Turlu emzirme danismaniyla gorustum ten temasi siringa alistirma bardagi eds ne varsa denedim olmuyor. Artik bebegim memeye geldiginde aglarken ben de aglar oldum. Ama icimde de hep ya sunu yapsaydim emerdi dusuncesi var. Surekli memeye donenleri gorunce kendimi eksik beceriksiz az ugrasmis hissediyorum. Nolur bana bi yol gosterin. Artik ben ve bebegim cok yorulduk