Kbracc sizi cok iyi anlıyorum. Çalısma saatleriniz uzun değil. Biz anneler malesef dogumdan sonra bir sure eve kapanmak zorunda kaliyoruz ve sosyal cevreden uzaklasiyoruz. Bebek bakmanin zorlugu yaninda uzaklastigim eski hayatimiz da psikolojik olarak bizi cok etkiliyor. Ben çalismaya basladigimda kendime geldim. Bebegim kolikti ve 5 ay gercekten hic uyumadik. Meme redleri, biberon redleri, uykusuzluk, gaz sancilari cok zor bir donem gecirdik ve bu surede sadece evdeydik. Disarda hic durmuyordu. Çalismaya kendi istegimle karar verdim. Ve acikcasi uykusuzluk bile zorlamamaya basladı. Evden biraz uzaklasmak, sosyal bir cevreye girmek (is yeri de sosyal bir cevre) hayatin kosusturmasina geri donmek bana cok iyi geldi. Gun icinde cok yoruldugumdan esime de tahammulum yoktu. Normal bir sey dese bile bana batiyordu. Calismaya baslayinca hem esime hem bebegime kesinlikle tahammulum artti. Ve suan bebegim mutlu bir anne goruyor. Ben mutlu oldukca o da daha az aglayan ve uyuyan bir bebek oldu. Gun ivinde gayette verimli ve bolca vakit gecirebiliyoruz. Evet bebeklerin anneye ihtiyaci var ama calisrken bebegimin hem duygusal hem maddi ihtiyaclarini karsilayabiliyorum. Benim annemde matematik ogretmeniydi. Ben 9 aylikken calismaya basladi. Bize de gayet vakit ayirirdi. Hic annemin calismasindan dolayi eksiklik hissetmedim. Aksine hep gurur duydum. (benim annem 1960 dogumlu) Onun guclu bir kadin olmasi, bizi kimseye muhtac etmemesi beni hep gururlandirdi. Bakicimiz vardı. Ve hala bakicimizla ailecek gorusuruz. (dugunumde nikah sahidimdi). Kendinize neyin iyi gelecegini dusunuyorsaniz onu yapın. Siz iyi olunca bebekler de iyi oluyor. Bu bebeginizin eksik kalmasi ya da vicdan yapmaniz gereken bir durum degil. Calisan annelerde en iyi sekilde bebeklerine bakiyorlar ve bebekleriyle bag kuruyorlar.