Oğlum 2 aylık. İlk doğduğunda mememi alamadı silikon uç taktırdı hemşireler. Silikonla güçlü çekemedi, 3 günlükken sarılık oldu, hastanede yattı bir gece. Göğüslerimi boşaltamadığı için taş gibi oldular o gece. Hemşireler sağım makinesi getirdi 3 saatte bir sağdık ona rağmen iki gün geçmedi sertliği. Evde sıcak uygulama filan yaptım geçti ama sütüm bir daha artmadı. Doktor mama takviyesi başlattı. Çok üzüldüm, çok ağladım, sürekli sütümü arttırmaya çalıştım olmadı. Silikonu bırakırsak her şey çözülür sandım, parayla emzirme danışmanlığı aldım. Çok şükür silikonu bıraktık ama hiç bir şey çözülmedi. 2 haftadır silikonsuz emiyor ama ona emmek denirse. Sadece gece çok güzel emiyor, gündüz ağzında emzik gibi tutuyor. Sütüm de artmadı hala.
Tamam şimdi herkes dert etme, mama öcü değil filan diyecek ama ben emzirmek istiyorum arkadaşlar. Mamanın öcü olmadığını ben de biliyorum ama mama vermek istemiyorum. Şuan buna mecbur olduğum için veriyorum.
Gel gelelim bu sebeplerden mi bilmiyorum ama oğluma her baktığımda gözleri, yüz ifadesi çok acıklıymış gibi geliyor. Sanki çok mutsuzmuş gibi, çok üzgünmüş gibi geliyor. Ona her baktığımda ağlayasım geliyor zavallı bebeğim diye geçiriyorum içimden hep. Çok aciz görünüyor sanki. Sanki benim gibi yetersiz bir anneye düştüğünü bildiği için, ona iyi bakamadığım için öyleymiş gibi geliyor. Lohusalık depresyonu mu bu bilmiyorum ya da yaşadığımız emzirme sorunlarından mı ama çok kötü hissediyorum 🥺