3 yasa yaklaşan oğlum herhangi bir sendrom kategorisine sokmak istemiyorum ama dayanamıyorum. Bebekliginde uslu dediğim çocuk mahvediyor beni. Bebekliginde babasına düşkündü. Son zamanlarda bana aşırı düşkün. Misafirlikte akıllıdır dağıtan bir çocuk değildir. Herkes onu akıllı saniyor. Oysa evde kök söktürüyor. İnat ve huysuz sürekli. Tutturdugunu tutturur. Kreşe gidiyor. Orda da gayet uyumlu. Öğretmeni inanamiyor öyle olduğuna. Bir tek nazini bize geçiriyor. Beni son günlerde en zorlayıcı davranışları sıralarsam;
😭Kıyafet degistirtmez böyle bir huyu yoktu yeni çıktı. Sinir krizi geçiriyor abartmıyorum.
😭 Babası işten gelince onu kovar, çekil der, kriz geçirerek oluyor normal bir kovma değil
😭 Kreşten alırken öğretmeninin yanında minnoş olan çocuk kreşten çıkar çıkmaz kucak diye tutturur ve çantası benim çantam onun kilosu 20 kilodan fazla kucağımda taşıyarak eve geliyorum.
😭 Hâlâ ayakta sallanarak uyur, uykular krizli, sonsuz uyanma ve uyanislarda krizler.
😭Çok geç yatar.
😭 Her şeyi kendi yapma isteği.
😭 Saçını kestirmez berbere. Ben keserim bazen malesef. Yan tarafa yattığı için saçının yanları yukarı kalkar sabah uyanınca. Asla tarattirmaz
Tarasam bir kriz daha.
😭 Her kreşe giderken bir kriz yaşanıyor. Gitmek istemiyor. Ama ilginç şekilde kreşe girip öğretmenini gördüğü an susar , kresin içinde çok iyi uyum sağlayan ve kreşte mutlu bir çocuk haline dönüşür.
İyi yönleri de vardır oğlumun. Olmasa kafayı yemistim. Yemeklerini yer seçmez, yemek konusunda hiç yormadi. Misafirlikte akıllı. Hic bir yeri karıştırmaz. Evinde de düzenli. Oynadığı oyuncağı oynadıktan sonra yerine koyar. Vs vs illaki iyi / kötü huylari var çocuklarımızın. Ama dayanmıyorum tahammülüm bitmek üzere. Nolur yalnız olmadığımi söyleyin, geçici olduğunu söyleyin