asi765_ valla etrafımda kimse yok, 1 yaşına yeni girdi kreşe de gitmiyor, yardımcım da yok, kv de de yardıma gelmiyor, eşim gemide çalıştığı için 6 gün var, 6 gün yok. O 6 gün boyunca tek başıma gece gündüz sıfır ekranla bakıyorum ayrıca evde bir de köpeğimiz var ona da bakıyorum gezdirmesi vs. Kitap okuyorum bebeğime ben okumasam kendisi açıp bakıyor hep ya da bana getiriyor nerdeysem okuyalım diye, oyun üretmeyi öğrendi kendisi oyun buluyor, bütün işleri birlikte yapıyorum bebeğimle temizlik, bulaşık, yemek, çamaşır. Yani tuvalete gidemediğim, 6 gün boyunca hiç duş almadığım, yemek yiyemediğim zamanlar çok oldu ama yine de hiç sarılmadım ekrana. 2 dk tuvaletteyken de bakmasın konuştum hep tuvaletteyken ağladı mı ağladı evet ama şimdi öğrendi kapısına geldiğimde tuvalete gideceğimi anlıyor ağlamıyor. Bir ay olmadı radyo aldık artık sessizlikten çıldıracak gibi olmaya başladım ben de çünkü biz alışkınız ekran bağımlısıyız yetişkinler olarak bu doğruya doğru. Bebeğim tvden ne alabilir de açayım? Çocuk şarkılarıyla banyo yaptırıyorum, yemek yerken hiç izlemediği için bilmez iştahı da yerinde çok şükür bilinçli şekilde mama der acıktığında, sütten kestim sağlık sebebim yüzünden tam 1 yaşında sorun yaşamadım yemesinde mesela. Siz işin kolayına kaçıyorsunuz açıkçası burda en kötüsünü yaşıyorum yarışı yapmak değil derdim ama ekrana sarılmak kolaya kaçmak bana göre de.