Şimdi biri 1 diğeri 2 yaşında, yardım edenim yok, 7 senelik çalışma hayatını bırakıp peş peşe iki bebekle eve kapandım, evin işi gücü iki bebeğin ihtiyaçları hem öz bakım hem ilgi, bir yandan eş, eşimin çalışma saatleri uzun hiç yardımı olmuyor, bir yandan lüzumsuz kayınbaba… Yetişemiyorum bunaliyorum iyi bir anne olamıyorum çok gerginim çok sinirliyim bağırıyorum hayatımın hiçbir donemi bu kadar zor olmamıştı, kendimi bu kadar sinirli bilmezdim anneliğin bu kadar zor olduğunu bilmezdim kaldıramıyorum bu yükü. Evet çocuklarımın bana ihtiyacı var ama benim de birilerine ihtiyacım var kendim iyi değilken çocuklarıma iyi davranamiyorum başımı her yastığa koyduğum gece ağlıyorum