daksmom Kafamdaki cümleleri dile getirmişsin. Ben 2,5 yılda bir kez bile sesli söyleyemedim bu cümleleri biliyor musun? Eski hayatım kraliçe, prenses gibiydi. Ben de çok özlüyorum ama dönemeyiz o günlere. Bir de sanki yüksek sesle söylersem nankörlük olur da Allah beni cezalandırır diye çok korkuyorum. Etrafımda hiç anlayışlı insan yok mesela. Direk kaçık ilan ederler beni. O da ayrı bir eziyet bana. Sen aslında burda tüm annelerin iç sesi olmussun. Evlat sahibi olmak çok güzel. Eşi benzeri asla yok hiçbir şey de ama yalnız bir anne olmak, 0 destekle çocuk büyütmek, 0 sosyallik üzerine bir de geçim sıkıntısı eklendi mi değmeyin keyfimize. Cidden tadından yenmiyor annelik. Gelsin cinnet gecirmeler, gelsin depresyona girsem mi girmesem mi diye terör estirmeler. Bir de en çok bizim yollarimizdan çoktan geçmiş anneler üzüyor mesela. Anlamıyorlar ve anlamayacaklar malesef. Bir çocuğu büyütmek için bir köy gerekir derler. Kimse umursamıyor ama. Adımı kisira çıkaranlar bana mı guvendin çocuk yaptın dedi ya. Ötesi yok. Ne kadar delirdigimi kimse görmüyor. 2,5 yaşında benim oğlum. İnat, öfke, kendini yerden yere atmalar, hırçınlık, geceleri uyumama, yedirememe, oyalayamama hat safhada. O kadar yoruluyorum ki. Dinlenemiyorum, kendime zaman ayiramiyorum, koca evin her şeyi bende. Eşim destek oluyor ama yetmiyor. Her ne olursa olsun ben hep yoruluyorum ve hep yorgunum. Allah tüm evlatlarımızın canını sağ etsin ama keşke etrafımızda az da olsa anlayışlı insanlar olsaydı. Empati yapabilecek, arada da olsa destek olup kolumuzdan kaldırabilecek bir ailemiz olsaydı ama yok malesef. Bizim güçlü olmak tek seçeneğimiz. Başka çıkar yolu yok😏