UrbanMom
2 sağlık bölümü mezunuyum. Radyoloji ve hemşirelik. Ama ben anne olmayı tercih ettim. Kızımı kendim büyütmeyi, ağlayacaksa da gülecekse de yanında olmayı, düşecekse benim yanımda düşmesini.
Çocuğun anneye ihtiyacı var. Başka kimseye değil.
Benim annem de çalışırdı. Babam sabah 7 de işe giderken babaanneme bırakırdı akşam 7 de eve gelirken alırdı. Eee çocuksun zaten 9 da uyuyorsun. 2 saat ailenle vakit geçiriyorsun. Ki o 2 saatte ev işleri şu bu derken yine yalnızsın.
Kardeşim 7 yaşındayken anneme bir cümle kurmuş hâlâ annemin zoruna gider. “Bizi b*k torbası gibi babaannemin kapısına bırakıp gidiyordunuz.”
Küçüklüğümden beri derdim anne olunca çocuğuma kendim bakacağım diye.
Zaman geçti eşimin durumu iyi olursa çalışmayı düşünmüyorum çocuklarıma kendim bakarım derdim.
Çok şükür kimseye muhtaç değiliz. Açıkta değiliz. mesleğimi yapsam şuanki maaşın 2 katı girecekti eve ama aklım hep kızımda kalacaktı.
Şimdi belki ay sonunda ufak tefek zorlanıyoruz ama en azından kızım gözlerimin önünde büyüyor. Pişman değilim. Rabbim de pişman etmesin.