Arkadaşlar ben bildiğiniz kafayı sıyırmış bir anneye dönüştüm. Çok kızıyorum kendime ama artık sinirlerim o kadar harap ve o kadar yorgunum ki inanın oğlumla yalnız kalmak istemiyorum. Bir insan çocuğundan korkar mı çocuğuyla yalnız kalmak istemez mi? Ben istemiyorum arkadaş. Çocuğumla yalnız kalmak istemiyorum sabah olsun güne başlayalım istemiyorum çünkü çocuğumla vakit geçirmekten keyif almıyorum. İstediğiniz kadar yargılayın yadırgayın elbet beni anlayan anneler de vardır aranızda. 2 buçuk yaşında o kadar ama o kadar yaramaz ki anlatamam. Ağlıyorum artık yaramazlığına inanın. Sürekli hareketli sürekli her yeri dağıtıyor sürekli benimle olmak istiyor. Bu yaşta bu kadar yapışık olması normal mi ya? İkiz gibiyiz oturduğum yerden kalkamıyorum bile anında dizime yapışıyor. Suyumu bile içemiyorum ya çekiştirir beni ya bardağımı ister. İnanın çekiştirmesinden etlerim ağrıyor artık sürekli bağıran bir anne oldum. Mecaz yapmıyorum omuzuma çıkıp oturuyor. Koltuk yada kucak değil ya omuzuma oturur ya kafama oturur. Bir şeyi yapma derim asla anlamaz anlamak için iletişime bile girmez çünkü işine gelmiyor alırı haşarı. Her şeyi kendi isteği ve keyfine göre yapar. Bağırırm anlamaz göz hizasına inerim tatlı tatlı konuşurum anlamaz, yani dinlemiyor o iletişime girmiyor. Ben nasıl hizaya getiricem bu çocuğu, ne zaman gelecek bu dinginlik? Her şeyi ama her şeyi problem kıyafet, bez, banyo, saç tarama… O kadar doluyum ve yorgunum ki sayfalarca yazsam boşalmaz içim. Ben bu çocuğa nasıl yaklaşayım ve aşırı inat.