Sevgili anneler, beni en iyi siz anlarsınız diye hislerimi buraya yazmak istedim. 2 yıl önce anne oldum. Çocuğuma olan sevgim, ona olan hassasiyetim ortalamanın da üstündedir. Belki de bu yüzden olacak ki aşırı yorgun hissediyorum kendimi artık. 2 yaş sendromuyla beraber her şey iyice zorlaştı. Onun için en iyisini yapayım derken kendime zarar vermeye başladığımı hissettim. Sürekli çocuk gelişimi hakkında videolar seyrediyor, yazılar okuyorum. Aman sağlıksız beslenmesin, ekran görmesin, özgüvenli olsun derken kendimi o kadar zorluyorum ki artık hapsolmuş bir köle gibi hissediyorum kendimi. Çoğu zaman sinir krizi geçirip ona yansıtmamak için başka odada hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. Birilerini arayıp anlatmak istiyorum ama çocuğum duyacak ve kendini suçlu hissedecek diye anlatmıyorum bile. Çocuğum doğduğundan beri uyku sorunu var. Uyutmam tam 1 saat sürüyor ve bu süre boyunca sürekli saçımı çekiyor. Dişlerimi sıkmaktan kırıcam artık. Bugün de 1 saat boyunca yatakta uyutmaya çalışıp, saçımı çekmesine izin verdim ama artık dolum noktasına gelmiş olacağım ki kendimi ona bağırırken buldum. Elini sıkıp, yeter artık uyuma dedim bağırarak. Çok yanlış bir şey olduğunun farkındayım ama sinirlerime hakim olamıyorum artık. Şimdide suçlu hissettiğim için ağlıyorum.
Lütfen bana bir çıkış yolu gösterin. Emzirmeyi bırakıp psikiyatriste gideceğim antidepresan kullanmam gerekiyor muhtemelen. Ama emzirmeyi bırakma süreci de ayrı angarya…