Anneler selam… ben gerçekten kendimi berbat hissediyorum. Bebeğimi çok seviyorum onun için her şeyi yaparım ama artık o kadar yoruldum ki. Anne olunca senden beklentisiz olmanı, önceki hayatını bir anda unutmanı, (önceki hayattan kastım normal sıradan bir hayat düzenli uyuyabildiğim yemeğimi yiyebildiğim tuvalete gidebildiğim ve bunların lüks olmadığı zamanlar) ve yoluna sadece kendini bebeğine adayarak devam etmen bekleniyor. Sabah kahvaltı yapamayabilirsin, öğlen yemek yapamayabilir ve bu yüzden yiyemeyebilirsin, akşam eşin geldiğinde ev darmadağınık olabilir ve bunun birincil sorumlusu yine sen olursun, o yan gelip yatsa da kalkıp iş yapsa da alkışlanır, akşama kadar çalışıyor, eve gelince çocuk mu bakaın bla bla. Destek olsa vov ne süper bir baba. Annelerin varoluş amacı buymuş gibi. Hayır değil. Bebeğim benim canımın parçası her şeyim ama ben kendi kendime kalıp nefes alabileceğim bir zaman dilimi istiyorum arrık. Bir şeyleri koşturarak değil rahat rahat yapabilmek, filmlerdeki gibi bebeğimi güzelce uyutup gece deliksiz bir uyku çekmek, sabah gülücüklerle kalkmak ama öyle olmadı giçbir gün. Her gece en az 5 kere çığlık çığlığa, gündüzleri maksimum 15-20 dakika uykularla hayatımı sürdürmeye çalışıyorum. Eminim hepimiz bu durumdayız ama ben artık nasıl başa çıkabileceğimi bilmiyorum.