3 buçuk yaşını geçen bebeğim ve 8 aylık bebeğim var çok zorlanıyorum her anne gibi ve bazen yersiz bağırıp kizmalarimda oluyor farkına varınca hemen toparlayıp durumu kızımdan özür diliyorum hani tahammülüm kalmıyor artık bazen annem ve kaynanam yardımcı oluyor ama kaynanam sinirime gidiyor her işime müdahale etmek istiyor laf duyuruyor kızım çay istiyor hayır diyorum kaynanam vermek istiyor kac kez uyardım uyarıyorum ama yine aynı bu yüzden çok çok zor durumda kalmayınca bırakmak istemiyorum bazen diyorum keşke hiç muhtaç olmasam diyorum ama olmuyor işte eskiden annelerimiz bizi simartmazdi yeri gelince bağırırdı hatta bağırmaya kalmaz kaşından gözünden anlardık oyuncaklarimizin değerini bilirdik benim hala oyuncak bebeğim beşiğim durur ama benim kızım öyle değil çoğu çocukla öyle değil ne alsak kırar döker aman psikolojisi bozulmasın aman özgüvensiz pısırık olmasın aman şımarıkda olmasın gerçekten artık ne yapacağımı şaşırıyorum sürekli vicdan muhasebesi yapıyorum sürekli yetersizlik hissi sürekli kendimi kötü anne gibi hissediyorum çünkü çoğu zaman ainirli gergin oluyorum evin tüm yükü bende çocuklar eşim çalışıyor destek ne çok oluyor ne hiç orta işi yoğun kafası yoğun ve ben hergün aynı şeyleri yaşamaktan düşünmekten bunalıma giriyorum ve instagramda sürekli işte çocuğunuza şunu yapmayın bunu yapın diğeri tam tersi söylüyor anlam veremiyorum kızım gereksiz çok ağlar yaygara çıkartır annemin kaynanamin yanında daha da şımarır arsız olur laftan sözden anlamaz tekken çok yapmiyor bilmiyorum içimi dökmek istedim bazen kızlarımı anneme bırakıp dışarıya çıkıyorum bazen bebeği bırakıp kızım eşim falan çıkıyoruz bazen eşim ile hatta bazen ben tek çıkıyorum kafamı topluyorum kendime geliyorum tek olmadığımı biliyorum o yüzden benim gibi olan tüm annelere sarılıyorum 🫂ve biliyorum bir gün hepsi geçecek büyüyecekler❤️🌸