Merhaba kızımı etütte yazdırdık bu gün ilk günü. Sabah evden bir saat daha erken çıkmış oluyor. Sabah evden servisle alıyorlar kuruma götürüp kahvaltı ettirip ordan okula bırakıyorlar. Öğlen arası alıp, öğlen yemeğini yedirip daha sonra yeniden okula bırakıyorlar. Kurum okula yakın. Okul çıkışı yine alıp kuruma gidip etütte başliyorlar. 6 buçuğa kadar. Eve gelmesi kızımın 7 olucak. Dün gittik çok içimize sindi, sınıf mevcudu kızımla birlikte 5 oluyor. Oyun odası yemekhanesi vs. Kapsamlı bir yer. Kızımı az önce servise bindirdim ama dokunsalar ağlıcam. Nasıl ne yapıcam o kadar saat onsuz bilmiyorum. Tek çocuk ikinciye 5 aylık hamileyim, ödevlerden dolayı süreci yönetemediğimize karar verip öyle yazdırma kararı aldık. Eğitim konusunda faydalı olması için. Ama bütün sorumluluk bir anda alındı şu an üstümüzden. Sabah kahvaltısı, ulaşım, öğlen beslenmesi, ve okul sonrası ödev. Aslında bakınca konforlu ve hayatımızı kolaylaştırıcak bir sistem. Ama içim o kadar buruk ki. Okula ben ya da eşim götürüyordu araçla. Şimdi servise bindirirken aklımdan neler geçti. Kızım mutlu çok hevesli, bir ay deneme istedik, ama bir ay ne yapıcam bilmiyorum. Çok özlücem onu. Çok fazla alışkınım çünkü saat 3 ten sonra evde ki onun varlığına. Kızımdan daha çok benim oryantasyon sürecine ihtiyacım var gibi. İyi mi yaptık kötü mü bilmiyorum ama eğitimine faydalı olucağını düşünüyoruz. Öğretmenimiz çok fazla ödev veriyor 20 sayfa günde bazen. O yüzden de bu dönem gerginlikle geçti. Eski hayatımızdan eser kalmadı. Ben ben olmaktan çıktım. Faydalı olduğumuzu düşünmedik kızımıza bu da etkliledi bizi. Yani bir kaç faktör var etüt düşünmemiz için. İnşallah iyi olur. Ama ben kötü hissediyorum sadece şu an kendimi, ondan uzak kalmak beni çok üzücek. Rabbim evlatlarımızı korusun. Birinci sınıf etüte gönderen arkadaşlarım vardır diye düşünüyorum. Dertleşmek istedim.