Selam anneler. 6 buçuk aylık bir kızım var. Dünya tatlısı. Güler yüzlü bir bebek. Uyumlu da. Ama gelin görün ki ben çok bitkin hissediyorum kendimi. Sanki her gün dayak yiyip kalkıyorum yataktan. Halsiz, yorgun hissediyorum kendimi hep. Aslında neden böyle bilmiyorum. Dinlensem bile geçmiyor gibi. Haliyle bu durumda kızıma da sanki iyi ilgilenemiyorum gibi düşünüyorum. Üzülüyorum. Hep çok düşünen bir insandım. Ama sanki anne olduktan sonra daha da karamsar oldum. Kızımla ilgili özellikle. Bir şeyden endişe edersem kendimi düşüne düşüne mahvediyorum. O kadar çok düşünüyorum ki sanki olmayan bir durum sanki olmuş gibi kendimş o psikolojinin içine sokuyorum. Sonra da kolay kolay çıkamıyorum işin içinden. Doğumdan bir kaç ay sonra bir kaç şey yaşadım. İftiraya falan maruz kaldım. Aceba bu yüzden mi bu kadar gergin bir insan oldum bilmiyorum. Ya da bu yorgunluk yaşadığım şeylerin birikimi mi bilmiyorum. Sadece böyle olmak istemiyorum. Ama aşırı evhamlı ve vesveseli davranıyorum. Hep dua ediyorum. Çok yoruldum. Evladımın en güzel zamanlarını böyle anlamsız ve olmayan şeyler için kaçırıyorum gibi hissediyorum. Neden böyle? Sadece ben mi böyleyim bilmiyorum. Sanki annelik her an ona bi şey olmasın diye düşünmekmiş gibi. Ve bebeğime tek bakıyorum. Sağ olsun eşim destek oluyor. Ama ilk bebeğim. Mental olarak da fiziksel olarak da aşırı bir durgunluk var üzerimde. Her an böyle değilim. Ama eğer endişe edeceğim bir şey olursa günlerce onu düşünüyorum. O kadar çok düşünüyorum ki sanki öyleymiş de kurtulamıyormuşum gibi hissediyorum. Dışarı falan çıkınca iyi geliyor. Anneler bir tek ben mi böyleyim. Fiziksel olarak yorgunluğumdan da bebeğimle istediğim gibi vakit geçiremiyorum. Belki zihnim vücudum yorgun olmasa böyle olmayacağım ama bilmiyorum aranızda benim gibi hisseden var mı aceba 😞