ozunde anneyiz hepimiz yer gelince sinirleniyoruz. Benim kuzumda anlattığınız gibi bir kızıyoruz. Ben kızımın içinde yaşadığını anladım ama. Yeni doğum yaptım ilk zamanlar kucağıma gelmeyi istediğinde karnımda küçük bir yaram var demiştim. Geçenlerde gece uyuturken annecim biliyor musun senin karnında yaran varken ben senin için çok üzülmüştüm dedi kahroldum 🥲kreşe gidiyordu öğretmeni kızmış 2 gün nedenini söylemeden gitmicem diye ağladı yine gece yatarken itiraf etti böyle böyle oldu diye. Şimdi duygularını oyun ile ele almaya çalışıyorum. Oyun kuruyorum öğrenmek istediklerimi oyuncaklarının ağzındanmış gibi sorduğumda cevaplarını veriyor. Ben nasıl yaklaşıyor, hangi cümleleri kullanıyorsam benim gibi yaklaşıyor bebeklerine. Ama arada kızıyorum da sınır koymakta önemli. Onun için iyi olacağını düşündüğüm şeylerde kızınca vicdan yapsam da onun için diyorum 😌