Merhaba Hanımlar. 4 yaşında bir kızım var . Bu yaşına geldi ama bende aşırı yıprandım . O normal bir çocuktu belki de sorun bendeydi sanırım bunu yeni yeni anlamaya başladım . Çocuk büyütüyoruz diye kendimi paraladım resmen . Çok mükemmeliyetçi yaklaştım. Böyle olunca çocuğu da kendimi de çok bunalttım büyük ihtimalle .Neyse inşallah bu yanlışımdan dönüyorum artık .Kızımın bir kardeşi olmasını hep istiyordum ama bir süre nasip olmadı sonra da 2 aylıkken kaybettim bebeğimi . Aralarındaki yaş farkı az olsun beraber oynayabilsinler istiyordum halbuki ama vardır bunda da bir hayır. Belki de olsa aşırı zorlanacaktım diyordum. Tam da bu noktada başlıyor kafa karışıklığı aslında. İkinci çocuğu kaldırabilir miyim ? Çoğu anlamda bu kadar rahata kavuşmuşken ? Kızım bazen geceleri uyanınca bile zor geliyor. Gazdı, dişti ,sendromdu vs bütün aşamaları atlatmışsın en başa sarmak nasıl olur ? Sanki bunlar için bütün enerjimi kızımda harcamışım gibi hissediyorum. İkinci olunca onun sevgisi de illaki tolere eder bunları ancak başka bir çocukla daha ilgilenme fikri biraz korkutuyor . Kaçınılmaz son kardeş kıskançlığı var bir de .Herkeste 2 çocuğun ne kadar zor olduğundan bahsediyor. Çok zordur eminim ama kimse güzel yanlarından da bahsetmiyor. Tek çocukla da çok zorlanıyorum bazen ona arkadaş arayacağım , eğlendireceğim diye .Velhasıl kelam kafam çok karışık hanımlar. Ne tek çocuk yeter 2. Yi istemem diyebiliyorum ne de 2. olsun ya güzel olur diyebiliyorum. Siz ne düşünüyorsunuz?