nsm seninle neredeyse aynı durumdayız..bizim de babamız geç saatlere kadar çalışır,eve gelince de bebiş uyumuş olur zaten. Bazen annemle kardeşim gelir kalır,onlar da kendi havalarında. Güya destek olmaya geliyolar ama ellerinden telefon düşmez,hele kardeşimin. Yine de bişey demiyorum ilk yeğeni diye ama ben de boğulacak gibi oluyorum bazen. Çocuğu desteksiz büyütmek çok zor..Tabiki Allah eksikliklerini göstermesin ama ben de gün içinde evde yapacak şey bulamıyorum bazen. Etkinlik üretmeye çalışıyorum ama bir yere kadar ilgisini çekiyor,sonra yine aynı.