Üst komşum terzi. 60 yaşında bi kadın. 25 yaşında ilk çocuğunu doğurmuş. Sonrasında kendi isteği ile yapmamış bir daha. Maddi olarak da kötü durumda değildik diyor. Ama ne bileyim yeter dedim diyor. Şimdi oğlu 35 yaşında. Annesine o kadar çok sitem ediyormuş ki. Ne amca olacam, ne dayı olacam. Kardeşim deyip kapısını çalacağım kucak açacağım kimse yok. Yanlız bıraktınız beni diyormuş. Kadın bana bunları anlatırken gözleri doluyor. Geçen ay babası ameliyat oldu. Bende o sırada hastalandım. Çocuğum dağıldı diyor. Manevi olarak yanında olacak Arkadaşları var ama kardeş gibi olmuyor işte. Aynı kandan aynı candan olsa başka olur diyor. Bizde 3 kardeşiz. Annem babam ayrı. zor zamanlar geçirdik. Maddi olarak değil, bi ekmek peynirle de doyuyor insanın karnı. manevi olarak.. annem hastalandı, kRdeşim ona bişey olursa ben biterim derken ben sıvazladım sırtını. Benim dizlerim de yattı. Diğer kardeşim evlendi. Erkek kardeşim, damada ablam benim kıymetlim, üzgün görmeyeyim demiş. Bilmiyorum belki de babamızdan ayrı olduğumuz için kendini böyle bi uyarı yapmaya zorunlu hissetti :) Damat bey bilir ki Her koşulda arkasında kardeşi var. Çekinir yani. Benim çocuklarım teyze dayı diye deli olurlar. Gözüm arkada kalmaz çocuklarım onların yanındaysa. Bilirim ki Mutlulukta, sağlıkta, hastalıkta, iyi günde, kötü günde onlar hep oradalar. Geçmişte olduğu gibi gelecekte de Sorgusuz, sualsiz, yargılamadan sarıp sarmalarlar beni. İyileştirirler. Destek olurlar. Anneme ara ara tşk ederim ben. Şu hayatta İyiki beni yanlız bırakmamışsın derim.Böyle sarılır mıncıklarım kız sen iyiki doğurmuşsun bizi diye 😂 Herkesin maddi manevi durumu farklı farklı. Tek çocuk isteyene de, çok çocuk isteyene de, hiç istemeyene de saygım var. Kiii kimsenin haddi değil karışmak. Yargılamak. Benim yaşadıklarım hissettiklerim bunlar. Paylaşmak istedim 😌